The way to get insane

Τουλάχιστον για τη δική μου τωρινή περίπτωση.

Είναι ηλίθιο να μετακομίζεις. Γιατί δεν μένεις σε κανένα από τα δύο σπίτια. Ούτε πάνω, ούτε κάτω. Τα μισά πράγματα είναι στο ένα σπίτι, whereas τα άλλα μισά είναι στο άλλο. Ψάχνεις να βρεις ένα ζευγάρι παπούτσια.

Εγώ: "Mαμά, είδες πουθενά τα μαύρα τα δεκάποντα? Μέσα στο δωμάτιο τα είχα αφήσει, δίπλα στην κούτα με τα καλύμματα." (κοινώς μπροστά από την ντουλάπα)
Μαμά: "Ααα... Ε, τα είδα αφημένα εκεί δίπλα στα κουτιά και όπως πήρα τα χειμωνιάτικα μπότες κλπ, πήρα και αυτά."

Πάει το concept να φορέσεις τα μαύρα τα δεκάποντα με το άσπρο παντελονάκι και το μαύρο τοπ που δείχνει πολύ ωραία πάνω σου, τώρα που μαύρισες κιόλας... :(

Ο ύπνος πάλι..? Ο ένας κοιμάται κάτω, ο άλλος κοιμάται κάτι χιλιόμετρα πάνω στο βουνό. Και ακόμη δεν έχω πάρει κλειδιά από το πάνω σπίτι. Εδώ δεν μπορώ να φέρω κουμάντο αυτά που έχω ήδη! Να μπλέξω και μ'άλλα 3??

Τα προβλήματα λοιπόν έχουν αρχίσει να γίνονται και πρακτικά πέρα από το <<μένω μακριά, πώς θα πηγαινοέρχομαι>> κλπ κλπ.

Anyway, δεν είμαι η πρώτη ούτε και η τελευταία που μετακομίζει. Ι guess ότι θα το ξεπεράσω :)