Κινέζικα κουτιά

Το μυαλό μας είναι σαν τα κινέζικα κουτιά. Η ζωή μας είναι σαν τα κινέζικα κουτιά. Τέσσαρα κουτιά. Ανοίγεις το ένα, βρίσκεις το άλλο. Ανοίγεις το δεύτερο, βρίσκεις το τρίτο. Ανοίγεις το τρίτο, βρίσκεις το τέταρτο. Το τέταρτο όμως συμβολίζει το τίποτα. Και ταυτόχρονα τα πάντα. Είναι η αρχή και το τέλος. Τελειώνεις από 'κει που ξεκίνησες. Βρέθηκες ξανά στο ίδιο σημείο. Άρα δεν κατάφερες τίποτα. Ή κατάφερες κάτι, που όμως να μην είχε τα επιθυμητά αποτελέσματα. Ή κατάφερες κάτι που ίσως για σένα να είχε τα επιθυμητά αποτελέσματα , αλλά δεν ήταν τίποτα για τον υπόλοιπο κόσμο. Παρόλα αυτά, έγινε κάτι. Και θα συνεχίσει να γίνεται. Ένας αέναος κύκλος. Ένας φαύλος κύκλος.

Τα κινέζικα κουτιά συμβολίζουν πολλά πράγματα. Συμβολίζουν και τα λάθη που κάνουμε. Και μετά λέμε πως δεν θα τα ξανακάνουμε ποτέ. Και μετά τα ξανακάνουμε. Και μετά πάλι από την αρχή. Η ιστορία επαναλαμβάνεται. History repeats itself, cause the first time noone was listening... Ναι, αυτό είναι. Το πρόβλημα όμως είναι ότι όχι μόνον την πρώτη φορά δεν άκουγε κανείς, αλλά ούτε και τη δεύτερη. Μη σου πω και την τρίτη. Γενικά, μερικές φορές, σε μερικά ζητήματα, κανείς δεν ακούει τίποτα και ποτέ. Ή κάνει πως δεν ακούει.

Αλλά είναι πιο εύκολο να κάνεις τον "Κινέζο", απ' το να μπλεχτείς στην ιστορία. Play it safe. Δεν είδα, δεν άκουσα. Ή ΔΓ/ΔΑ που απαντάμε και στα γκάλοπ.

Γιατί όμως? Εσύ δεν είσαι από 'δώ? Δεν ζεις εδώ? Γιατί να μην ξέρεις? Γιατί να μην βλέπεις? Γιατί να μην ακούς? Δεν είναι και δική σου ζωή αυτή? Εσύ πού ζεις?

Ξέρω. Η γνωστή απάντηση. Στον πλανήτη του Goofy. Εκεί που όλα τα προβλήματα είναι λυμένα. Δεν έχεις τι να σκεφτείς, δεν έχεις με τι ν' ασχοληθείς. Δεν έχεις τι να περιμένεις.. Κι έτσι βουλιάζεις σε μια απάθεια που είτε στην πασάρανε και την έφαγες αμάσητη είτε την διάλεξες μόνος σου για να ξεφύγεις απ' αυτόν τον κόσμο. Μπορεί πάλι να έπεσες στην απάθεια γιατί δεν καταλάβαινες. Δεν καταλάβαινες τον κόσμο τριγύρω σου. Και προκειμένου να κάθεσαι να σκας για τον κάθε μ*λ*κ* που περνάει από δίπλα σου, έπεσες στην απάθεια για να γλυτώσεις. Και έγραψες τους πάντες και τα πάντα εκεί που ξέρεις καλύτερα. Δεν πάτε στο διάολο όλοι.. Θα επιβιώσω μόνος μου. Μόνος μου μέσα σ' ένα κόσμο ηλιθίων. Σ' αυτό το χάος από ανθρώπους που προσπαθούν να επιπλεύσουν στον ωκεανό της βλακείας. Γιατί για να σωθείς δεν υπάρχει περίπτωση.

Και τι νόημα θα είχε δηλαδή αν ήσουν sane? Απολύτως κανένα. Ίσα ίσα τα πράγματα θα ήταν χειρότερα. Θα καταλάβαινες καλύτερα τον πόνο και τη βλακεία που περιβάλλει τον κόσμο. Θα σε πονούσε περισσότερο το κακό που θα 'βλεπες γύρω σου. Η ζωή σου θα γινόταν πιο μίζερη απ' ότι είναι τώρα. Θα τρωγόσουν με τον εαυτό σου, γιατί δεν θα μπορούσες να κάνεις τίποτα. Ενώ τώρα τρώγεσαι γιατί δεν κάνεις τίποτα. Για την ακρίβεια δεν έχεις να κάνεις τίποτα. Έχει διαφορά άμα το καλοσκεφτείς.

Πρακτικά όμως δεν έχει καμία διαφορά, γιατί και στις δύο περιπτώσεις τελικά δεν κάνεις τίποτα. Τίποτα. Που μας ξαναφέρνει στα κινέζικα κουτιά.

Τέσσερα κινέζικα κουτιά, που φτιάχτηκαν με τόση φιλοσοφία, συμβολίζουν τη ζωή των ανθρώπων, τη συμπεριφορά μας, τη σκέψη μας, την κάθε μας κίνηση. Τέσσερα απλά, ζωγραφισμένα κουτιά, που δεν μπορούμε να τα καταλάβουμε, αποδεικνύοντας το μεγαλείο της ηλιθιότητας μας.


Επηρεασμένη από το βιβλίο της Σώτης Τριανταφύλλου "Κινέζικα Κουτιά - 4 Εποχές του Ντεντέκτιβ Μαλόουν"