Με νευριάζει..

Με νευριάζει που σήμερα είναι Σάββατο και έχω να κάνω ένα σωρό δουλειές. Που έχει φύγει η μαμά και μου έχεις αφήσει όλο το σπίτι στα χέρια και όλοι περιμένουν από μενα και το φαγητό και τα ρούχα και όλα.
Με νευριάζει που πρέπει να διαβάζω και να τρέχω σαν την τρελή. Και ας ξέρω ότι μόνο έτσι θα φτάσω εκεί που θέλω.
Με νευριάζει που ο καθηγητής μου, μου δίνει στοχευμένες εργασίες και με πετάει στα βαθιά μόνη μου.. και ας ξέρω σε τι αποσκοπούν όλα αυτά.
Με νευριάζει που πρέπει να ασχοληθώ με τις ασκήσεις ενός παρανοϊκού αστρονόμου, που δεν μας κάνει τίποτα σχετικό με το θέμα μας, αλλά μας λέει για τα καινούργια papers που ετοιμάζεται να βγάλει και θα ταράξουν την επιστημονική κοινότητα (χέστηκα φίλε).
Με νευριάζει που η γιαγιά μου έχει αρχίσει να ονειρεύεται δισέγγονα και τα σχετικά.. Βαστάτε λίγο.
Με νευριάζει που βλέπω όλη αυτή την ψευτιά τριγύρω μου. Που όλου φοβούνται να μιλήσουν, φοβούνται να κουνηθούν, η χώρα πάει κατά διαόλου και ο κόσμος σκοτώνεται στους δρόμους. Αδελφός δολοφονεί αδελφό.
Με νευριάζεις και συ, ναι εσύ -ξες ποιος είσαι- που ποτέ δεν είπες αυτά που έπρεπε να πεις -δεν ξέρω τι φοβήθηκες, πραγματικά- και τα πράγματα έγιναν έτσι όπως είναι τώρα. Και με νευριάζεις που προσπαθείς να με αποφύγεις με οποιονδήποτε τρόπο, αλλά αν σου στείλω μήνυμα στις 2-3 το βράδυ και καταλάθος κοιμάσαι τέτοια ώρα, αν ξυπνήσεις, θα μου απαντήσεις και θα συνεχίσεις να μου μιλάς μέχρι να κοιμηθώ κι εγώ.
Με νευριάζει που τα αγαπημένα μου πρόσωπα φεύγουν μακρυά μου, αναγκαστικά. Αλλά ξέρω ότι γίνεται για το καλό τους. Και με νευριάζει που δεν μπορώ να κάνω κάτι για αυτό.

Με νευριάζει που όλοι περιμένουν κάτι από μένα, λες και είμαι Supergirl. Θα σου δώσω, όταν θέλω εγώ να σου δώσω, και να ξέρεις ότι τότε θα αξίζει πολύ παραπάνω. Αλλά μην με πιέζεις..

Και με νευριάζει, που μερικοί με περνούν για χαζή, ενώ ξέρουν ότι δεν είμαι.
Αλλα με νευριάζει που δεν είμαι και ελαφρόμυαλη, και δυστυχώς αντιλαμβάνομαι με το παραμικρό τι σκατά συμβαίνει γύρω μου.. Και γι'αυτό στεναχωριέμαι συχνά. Και αυτό με νευριάζει ακόμα περισσότερο.
Με νευριάζει που κάποιο φοβούνται αν μιλήσω. Αφήστε με να πω αυτά που θέλω. Και αν αυτά σε τρομάζουν, τότε φύγε. Αλλά και σ'αγαπώ να θέλω να πω, πάλι θα τρομάξουν και θα φύγουν.

Και ναι, με νευριάζει που έχω ανάγκη εσένα, το α, τον β, αλλά αυτή είναι η ζωή μου. Και αν με νευρίαζε η ζωή μου, τότε δεν θα τη ζούσα. Μπορεί να νευριάζω που είμαι αγχωμένη, που δεν κάνω όλα αυτά που θέλω, που δεν είμαι το happiness το ίδιο κάθε μέρα όλη μέρα, αλλά και πάλι είμαι εγώ.
Και με νευριάζω και γω η ίδια. Γιατί έτσι. Με νευριάζω για πολλούς λόγους. Αλλά εγώ θα μαλώσω με τον εαυτό μου και θα τα ξαναβρω. Και θα νευριάζω για πάντα.

Με νευριάζει ακόμα και που κάθομαι και γράφω όλα αυτά εδώ. Και αυτά δεν είναι ούτε το 1/100 από όοοοολα αυτά που με νευριάζουν. Αλλά επειδή ακριβώς με νευριάζουν, δεν θέλω να τα σκέφτομαι.

Επέστρεψα για να γράψω ένα κείμενο μέσα στη γκρίνια. Ξέρω, δεν πρέπει. Αλλά έτσι πάει καμιά φορά.

Μπορείτε λοιπόν και σεις να νευριάσετε μαζί μου, που ξόδεψα το χρόνο σας χωρίς κανέναν απολύτως λόγο.

Αυτά.