(do)Mata in her Redland

Με νευριάζει..

2011-05-14T14:15:00.003+03:00

Με νευριάζει που σήμερα είναι Σάββατο και έχω να κάνω ένα σωρό δουλειές. Που έχει φύγει η μαμά και μου έχεις αφήσει όλο το σπίτι στα χέρια και όλοι περιμένουν από μενα και το φαγητό και τα ρούχα και όλα.
Με νευριάζει που πρέπει να διαβάζω και να τρέχω σαν την τρελή. Και ας ξέρω ότι μόνο έτσι θα φτάσω εκεί που θέλω.
Με νευριάζει που ο καθηγητής μου, μου δίνει στοχευμένες εργασίες και με πετάει στα βαθιά μόνη μου.. και ας ξέρω σε τι αποσκοπούν όλα αυτά.
Με νευριάζει που πρέπει να ασχοληθώ με τις ασκήσεις ενός παρανοϊκού αστρονόμου, που δεν μας κάνει τίποτα σχετικό με το θέμα μας, αλλά μας λέει για τα καινούργια papers που ετοιμάζεται να βγάλει και θα ταράξουν την επιστημονική κοινότητα (χέστηκα φίλε).
Με νευριάζει που η γιαγιά μου έχει αρχίσει να ονειρεύεται δισέγγονα και τα σχετικά.. Βαστάτε λίγο.
Με νευριάζει που βλέπω όλη αυτή την ψευτιά τριγύρω μου. Που όλου φοβούνται να μιλήσουν, φοβούνται να κουνηθούν, η χώρα πάει κατά διαόλου και ο κόσμος σκοτώνεται στους δρόμους. Αδελφός δολοφονεί αδελφό.
Με νευριάζεις και συ, ναι εσύ -ξες ποιος είσαι- που ποτέ δεν είπες αυτά που έπρεπε να πεις -δεν ξέρω τι φοβήθηκες, πραγματικά- και τα πράγματα έγιναν έτσι όπως είναι τώρα. Και με νευριάζεις που προσπαθείς να με αποφύγεις με οποιονδήποτε τρόπο, αλλά αν σου στείλω μήνυμα στις 2-3 το βράδυ και καταλάθος κοιμάσαι τέτοια ώρα, αν ξυπνήσεις, θα μου απαντήσεις και θα συνεχίσεις να μου μιλάς μέχρι να κοιμηθώ κι εγώ.
Με νευριάζει που τα αγαπημένα μου πρόσωπα φεύγουν μακρυά μου, αναγκαστικά. Αλλά ξέρω ότι γίνεται για το καλό τους. Και με νευριάζει που δεν μπορώ να κάνω κάτι για αυτό.

Με νευριάζει που όλοι περιμένουν κάτι από μένα, λες και είμαι Supergirl. Θα σου δώσω, όταν θέλω εγώ να σου δώσω, και να ξέρεις ότι τότε θα αξίζει πολύ παραπάνω. Αλλά μην με πιέζεις..

Και με νευριάζει, που μερικοί με περνούν για χαζή, ενώ ξέρουν ότι δεν είμαι.
Αλλα με νευριάζει που δεν είμαι και ελαφρόμυαλη, και δυστυχώς αντιλαμβάνομαι με το παραμικρό τι σκατά συμβαίνει γύρω μου.. Και γι'αυτό στεναχωριέμαι συχνά. Και αυτό με νευριάζει ακόμα περισσότερο.
Με νευριάζει που κάποιο φοβούνται αν μιλήσω. Αφήστε με να πω αυτά που θέλω. Και αν αυτά σε τρομάζουν, τότε φύγε. Αλλά και σ'αγαπώ να θέλω να πω, πάλι θα τρομάξουν και θα φύγουν.

Και ναι, με νευριάζει που έχω ανάγκη εσένα, το α, τον β, αλλά αυτή είναι η ζωή μου. Και αν με νευρίαζε η ζωή μου, τότε δεν θα τη ζούσα. Μπορεί να νευριάζω που είμαι αγχωμένη, που δεν κάνω όλα αυτά που θέλω, που δεν είμαι το happiness το ίδιο κάθε μέρα όλη μέρα, αλλά και πάλι είμαι εγώ.
Και με νευριάζω και γω η ίδια. Γιατί έτσι. Με νευριάζω για πολλούς λόγους. Αλλά εγώ θα μαλώσω με τον εαυτό μου και θα τα ξαναβρω. Και θα νευριάζω για πάντα.

Με νευριάζει ακόμα και που κάθομαι και γράφω όλα αυτά εδώ. Και αυτά δεν είναι ούτε το 1/100 από όοοοολα αυτά που με νευριάζουν. Αλλά επειδή ακριβώς με νευριάζουν, δεν θέλω να τα σκέφτομαι.

Επέστρεψα για να γράψω ένα κείμενο μέσα στη γκρίνια. Ξέρω, δεν πρέπει. Αλλά έτσι πάει καμιά φορά.

Μπορείτε λοιπόν και σεις να νευριάσετε μαζί μου, που ξόδεψα το χρόνο σας χωρίς κανέναν απολύτως λόγο.

Αυτά.

F**king Freaking Dissertation

2010-04-18T12:57:00.004+03:00

Έλα τώρα.... Οι περισσότεροι, μεγαλύτεροι πάντα από μένα - οι μικρότεροι ή και ίδιας ηλικίας είστε πολύ λίγοι- , έχετε περάσει από αυτή τη φάση. Και καταλαβαίνετε μάλλον για τι πράγμα μιλάω.

Δεν γίνεται να συμβαίνει αυτό. Απλά δεν γίνεται. Μιλάμε όλα βρίσκονται σε αναμονή. Δεν έχω απολύτως καμία μα καμία επαφή με το περιβάλλον. Όλα περιμένουν τη στιγμή που θα ξυπνήσω και θα αποφασίσω να ασχοληθώ μαζί τους.

Φυλλάδια, σημειώσεις, βιβλία και το καημένο το laptop που ανοιγοκλείνει υπομονετικά κάθε μέρα, περιμένοντας πότε θα φτιάξω αυτό το γ@$!$3^0 το αρχείο word που θα έχει τίτλο "Πτυχιακή".

Αλλά αυτή η μέρα δεν έχει έρθει ακόμα. Και δεν τη βλέπω να έρχεται και σύντομα. Και με πιέζει και ο χρόνος άπειρα.
Γι'αυτό είπα να το γράψω εδώ πέρα, μπας και με πιάσει καμιά όρεξη να κουνηθώ. Ξες, καμιά φορά δουλεύει περίεργα το μυαλό.

Dissertation, τι απαίσια λέξη.

Εισαγωγή στο Marketing - Μαθήματα για γυναίκες

2010-01-12T22:48:00.006+02:00

1. Είσαι σε ένα πάρτι και βλέπεις έναν ωραίο άντρα. Τον πλησιάζεις και του λες: "Είμαι καταπληκτική στο κρεβάτι." - Αυτό λέγεται Direct Marketing.

2. Είσαι σε ένα πάρτι με παρέα και βλέπεις έναν ωραίο άντρα. Μια φίλη απ' την παρέα σου τον πλησιάζει, δείχνει εσένα, και του λέει: "Είναι καταπληκτική στο κρεβάτι." - Αυτό λέγεται διαφήμιση.

3. Είσαι σε ένα πάρτι και βλέπεις έναν ωραίο άντρα. Τον πλησιάζεις και παίρνεις τον αριθμό του τηλεφώνου του. Την επόμενη μέρα τον παίρνεις τηλέφωνο και του λες: «Γεια, είμαι καταπληκτική στο κρεβάτι.» - Αυτό λέγεται Telemarketing.

4. Είσαι σε ένα πάρτι και βλέπεις έναν ωραίο άντρα. Σηκώνεσαι, ισώνεις το φόρεμα σου, τον πλησιάζεις και του κερνάς ένα ποτό. Του λες «Μπορώ;» και του ισιώνεις τη γραβάτα ενώ ακουμπάς απαλά πάνω στο μπράτσο του, και του λες «Α, επίσης είμαι καταπληκτική στο κρεβάτι.» - Αυτό λέγεται δημόσιες σχέσεις.

5. Είσαι σε ένα πάρτι και βλέπεις έναν ωραίο άντρα. Σε πλησιάζει αυτός και σου λέει «Έμαθα πως είσαι καταπληκτική στο κρεβάτι.» - Αυτό λέγεται αναγνώριση προϊόντος.

6. Είσαι σε ένα πάρτι και βλέπεις έναν ωραίο άντρα. Τον πλησιάζεις και τον πείθεις να πάρει την φίλη σου σπίτι του. - Αυτό λέγεται πώληση προϊόντος.

7. Αυτός όμως δεν είναι ευχαριστημένος με την απόδοση της φίλης σου, και έτσι σε παίρνει τηλέφωνο. - Αυτό λέγεται Τεχνική Υποστήριξη.

8.
Βλέπεις έναν ωραίο άντρα κ του λες «Αν πας μαζί μου, θα έρθει κ η κολλητή μου μαζί». - Αυτό λέγεται προσφορά 1+1 δώρο.

9.

Πλησιάζεις έναν όμορφο άντρα και φοράς το μπλουζάκι της κολλητής σου, με το οποίο αυτή έχει ρίξει στο κρεβάτι τουλάχιστον 10 άντρες. - Αυτό λέγεται φραντσάιζ.

10.

Πλησιάζεις έναν Ισπανό και του λες «Κάνω καλά Ισπανικά». - Αυτό λέγεται διεθνές εμπόριο.

(to be continued)

Δυσκολεύομαι...

2009-03-23T23:25:00.002+02:00

Βρίσκομαι σε μια κατάσταση που δεν ξέρω αν θα βγάλει πουθενά. Αλλά την προσπαθώ. Θέλω να την προσπαθίσω. Γιατί πιστεύω ότι αξίζει.

Περνάνε οι μέρες. Δεν υπάρχουν τίποτα τρελά σημάδια που να δείχνουν ότι τα πράματα πάνε καλά. Αλλά και αυτό το λίγο που γίνεται, κάτι είναι. Απ' το ολότελα..

Βέβαια είναι πολλές οι δυσκολίες. Αλλά τις έμαθα σχετικά νωρίς. Ήταν ξεκάθαρο: Τα πράγματα έχουν έτσι. Αν όμως δεν πίστευα ότι αξίζει και ότι το θέλω τόσο πολύ, δεν θα το συνέχιζα.

Το ερώτημα είναι όμως Πού βρίσκομαι τώρα;
Και δεν ξέρω πώς ακριβώς να συνεχίσω.. Τι να κάνω;
Να πάρω βοήθεια από αλλού, δεν γίνεται. Είναι ένας προς ένα το θέμα.

Κάποιος πρέπει να βοηθήσει τον εαυτό του..

Μόνο έτσι θα καταφέρω κι εγώ να δω που είμαι και τι να κάνω, για να προχωρήσω.

Δεν ξέρω πόσο καιρό μπορεί να μου πάρει. Και δεν ξέρω αν η ενασχόλησή μου με αυτό το πράγμα μου κάνει καλό. Ξέρω όμως ότι είμαι πεισματάρα και όταν θέλω κάτι πολύ, θα το παλέψω μέχρι τελικής πτώσεως για να το πάρω. Και αυτό σκοπεύω να κάνω και τώρα.

Καληνύχτα.

21st Century Junky

2008-11-22T17:25:00.004+02:00

Ζακέτα, στενό ψηλόμεσο τζην, σταράκια, ένας καναπές και το laptop για μουσική. Κατά προτίμηση όλα σε χρώμα μαύρο.
Και αυτός είναι ένας ορισμός του σημερινού junky.

Το brit είναι εδώ και κυβερνάει.

brit -> british -> Britain -> United Kingdom

Το brit ως πρόθεμα, σημαίνει το οτιδήποτε βρετανικό. Από μουσική και ρούχα, ως φαγητό και τρόπος ζωής.

Μα πώς είναι αυτό το junky?
Ξαπλωμένο στον καναπέ του, ακούγοντας μουσική. Για ψιλοκαταθληπτική brit-pop μου κάνει. Με τη ζακέτα του, τα all time classic σταράκια του, το ψηλόμεσο τζην (που ξαναγύρισε στη μόδα, αλλά το είχε από παλία), τη φράντζα (όπως και να'ναι κομμένη, it doesnt really matter).

Η μουσική σε εκφράζει και σε κάνει να χάνεσαι σε ένα κόσμο που πλάθεις εκείνη τη στιγμή που την ακούς. Βρίσκεσαι τελείως αλλού. Σαν να έχεις φάει μανιτάρια, να έχεις καπνίσει χόρτο ή να έχεις πάρει βαριά αντικαταθλιπτικά. Σε στέλνει αλλού. Θες να κλάψεις, να γελάσεις, να τσιρίξεις και να χαθείς στο δικό σου κόσμο, που είναι καλύτερα. ΟΧΙ, δεν είσαι emo ή πώς στο διάολο θέλουν να ονομάζονται αυτοί. Είσαι ο εαυτός σου, μόνο που δεν είσαι ευχαριστημένος. Θες να τα βροντήξεις όλα και να φύγεις.
Να πας όμως πού??? Αυτό το σκέφτηκες? Γιατί καλά η μουσική σε στέλνει σε άλλα μέρη και φαντάζεσαι ένα κόσμο μαγικό, αλλά που υπάρχει αυτός ο κόσμος για να πας και εσύ???

Σχέσεις, κοινωνική ζωή, επαγγελματικά, σχολικά και τι στο διάολο.. Όλα ένα κουβάρι που μπλέκεται όλο και περισσότερο στο μυαλό σου, όλο και περισσότερο στα πόδια σου, και δεν σ' αφήνει να κάνεις βήμα παραπέρα.

Παγιδευμένος εδώ.
Και το ωραίο είναι μόνο μια φαντασία μακρυά.

Όχι, αυτό το junky δεν είναι φαντασιόπληκτο. Απλά αυτό που ζει δεν του ταιριάζει.

Πρέπει να φύγεις.
Και πρέπει να φύγεις τώρα.
Όσο είναι ακόμη νωρίς.
Όσο προλαβαίνεις.

The dreammakers gonna make you mad, the Spaceman said everybody look down...

...It's all in your mind...

South Park Intoxicated

2008-10-12T20:20:00.003+03:00

Τον τελευταίο καιρό, ποιον τελευταίο καιρό δηλαδή, πάει πολύς καιρός τώρα που το σκέφτομαι..
Το'χεσα.
Πάμε πάλι.

Είναι πολύς καιρός τώρα, που καταστρέφω το χρόνο μου και τα εγκεφαλικά μου κύτταρα, βλέποντας South Park. Κατεβάζω, βλέπω, σβήνω, ξανακατεβάζω, ξαναβλέπω, ξανασβήνω κ.ο.κ.
Καταστρέφω το χρόνο μου, γιατί: Ακόμη και μέσα στην εξεταστική καθόμουν και έβλεπα το ελάχιστο τρία επεισόδια τη μέρα, ενώ θα έπρεπε να διαβάζω, και τώρα που τελείωσε η εξεταστική, αντί να κάνω κάτι εποικοδομητικό ή να πάω για καφέ το σαβ/κο με την παρέα, βλέπω πάλι South Park.
Καταστρέφω τα εγκεφαλικά μου κύτταρα, γιατί: Μέσα στην εξεταστική καθόμουν και χάζευα και γέμιζα το μυαλό μου με βλακείες, αντί να διαβάζω και να μαθαίνω τα κυκλώματα και τις περίπλοκες μαθηματικές συναρτήσεις. Και επίσης ακόμη και τώρα, αντί να απασχολώ το μυαλό μου με κάτι σοβαρό, πχ. τι θα κάνω με την πτυχιακή, κάθομαι και βλέπω πάλι South Park.

Συμπέρασμα: Η καταστροφή του χρόνου και των εγκεφαλικών κυττάρων συνδέονται άρρηκτα. Το ένα οδηγεί στο άλλο ή το κάψιμο μου στο South Park οδηγεί και στα δύο.

Μια μικρή σημείωση: Το ότι κάηκε αυτή η εξεταστική, δεν έχει να κάνει αποκλειστικά και μόνο με το Sout Park. Είναι πολλοί οι λόγοι. Και βασικά τώρα που το σκέφτομαι, ήταν καμμένη από χέρι από έναν βασικό λόγο, πέρα από το ότι δεν είχα όρεξη να διαβάσω. Τέλοσπάντων. Απλά δεν θέλω να τα φορτώσω όλα στο South Park.

Συνεχίζω.

Μετά απο τόσα επεισόδια South Park που έχω δει, στα οποία οι τύποι πραγματικά ρεζιλεύουν την Αμερική, το American Dream και οτιδήποτε αντιπροσωπεύει η λέξη -Αμερικ- ως πρόθεμα, αντιλαμβάνομαι ότι δεν είναι δυνατόν να υπάρχουν τύποι που να μπορούν να παρουσιάζουν τόσο γελοία την πραγματικότητα. Γιατί περί γελοιότητας πρόκειται. Απλά δεν αφήνουν τίποτα να πέσει κάτω. Σχολιάζουν τους πάντες και τα πάντα, Τη φοβία για τους εξωγήινους, τον straight δάσκαλο, που γίνεται gay, κάνει πλαστική αλλαγής φύλου, ξανακάνει male body, και εν τέλει ξαναγίνεται straight, Oh yeah baby!!
Βασικά έχουν σχολιάσει οτιδήποτε κοινωνικό, πολιτικό, ψυχολογικό και δεν ξέρω και γω τι άλλο έχει κυκλοφορήσει από τότε που δημιουργήθηκε το South Park. Με βρισιές, σεξιστικά υπονοούμενα και όχι μόνο, θρησκευτικά σχόλια, ρατσιστικές ατάκες, που όλα κυλούν κάπου ανάμεσα στην παιδική αθωότητα (λέμε τώρα) του Kyle, του Eric, του Stan, του Kenny και κάπου απ' τον 7ο κύκλο και μετά, του Butters. Οκ, ο Βutters εξαιρείται. Είναι πραγματικά αθώος (αλλά και τόσο τέλεια φιγούρα). Αυτοί οι τύποι δεν έχουν αφήσει τίποτα όρθιο.

Μέχρι που φτάνεις στον 12ο κλυκλο. Εκεί τα πράγματα αλλάζουν. Ο Eric και ο Kyle με AIDS, η Britney (actually the rise and fall of a star) και μερικά άλλα. Επεισόδια κακά. Άσχημα. Όλα παρουσιάζονται με τόση ωμότητα, που σε αηδιάζει. Να θες να σταματήσεις το επεισόδιο στη μεση και να κλείσεις το pc. Κι όμως κάθεσαι και το παρακολουθείς. Είναι η αλήθεια απογυμνωμένη μέσα από τα μάτια των πέντε παιδιών. Ποιών παιδιών?? Παιδιά τα λες εσύ αυτά? Εγώ πάντως όχι. Ο 12ος κύκλος μου φαίνεται τόσο απαίσιος, όσο και αληθινός. θα μου πεις, σου είπε εσένα ποτέ κανείς ότι η αλήθεια είναι ωραία? Πότε έμαθες την αλήθεια και σ' άρεσε? Πραγματικά όμως, πρέπει να παραδεχτώ ότι όταν είδα τα δύο πρώτα επεισόδια του 12ου κύκλου, σοκαρίστικα. μετά το συνήθισα. Τα άλλα δεν μου προξένισαν τόση αηδία. Αλά τα δύο πρώτα μπορώ να πω ότι με έστειλαν αδιάβαστη.

Anyway, όσο χυδαίο και αν γίνεται το South PArk, πραγματικά ξεσκίζεσαι στο γέλιο. Δεν θα ξεχάσω εκείνον τον κύκλο που ο Kenny πεθαίνει σε κάθε επεισόδιο!!! Άπαιχτο. και φυσικά οι ατάκες που τις βλέπεις παντού γραμμένες, σε διάφορα sites στο net ή τις ακούς από το στόμα internetάκιδων. Γιατί άμα ασχολείσαι λίγο με το άθλημα των pc και internet, σίγουρα θα έχεις δει 1 επεισόδιο South Park. Can't deny it.

Παραθέτω απλά:
-Oh, my God! They killed Kenny! -Damn you, bastards!
-Respect my authorita!
-Buritos and tacos!
-Shut your goddam' mouth, you fatass!
-Fuck you, Cartman!

So, απ' ότι καταλάβατε, μάλλον λατρεύω το South Park..

Time for me to end this post. Είτε το διαβάσατε, είτε όχι....

Screw you guys, i'm going home..
(actually I'm already home, but I had to say something :D )

Thoughts of an obsessed mind

2008-09-08T23:06:00.002+03:00

Σκορπιός (24 Oκτωβρίου - 21 Nοεμβρίου) Όλοι ζούμε από καιρό σε καιρό με συμπτώματα που δεν μπορούμε να εξηγήσουμε, που δεν συνειδητοποιούμε τη σοβαρότητά τους, που έρχονται και παρέρχονται, για τα οποία απλά αδιαφορούμε, ή που φοβόμαστε να ομολογήσουμε. Πολλοί έχουμε νιώσει κατάθλιψη, κυκλοθυμία, έχουμε κάνει καταχρήσεις για να αισθανθούμε καλύτερα. Όπως και πολλοί έχουμε κολλήσει σε έμμονες ιδέες και σε φοβίες ή έχουμε αισθανθεί έντονη μοναξιά, εσωτερικό κενό, αδυναμία να μείνουμε μόνοι μας, ή έχουμε αντιμετωπίσει προβλήματα με το φαγητό. Αν μιλήσεις γι’ αυτά τα συμπτώματα σε έναν ψυχίατρο, θα σκεφθεί αμέσως ότι αποτελούν borderline –οριακά– συμπτώματα. Εντάξει. Και; Στην αστρολογία κάθε φορά που διελαύνουν πλανήτες στο 12ο οίκο μας –όπως συμβαίνει τώρα με σένα με τον Άρη, τον Ερμή και την Αφροδίτη– μπορεί να αισθανθούμε κάτι από όλα αυτά. Το αντίδοτο ονομάζεται σκληρή δουλειά. Βάλε την πλάτη σου στον τοίχο, ρίξου στη δουλειά και μείνε μακριά από οτιδήποτε σου καταστρέφει τη διαύγεια – συμπεριλαμβανομένων και αυτών που σε γκαντεμιάζουν.

Είναι μέρες τώρα που το μυαλό μου βρίσκεται σε παράνοια. Δεν ξέρω αν όντως φταίνε οι πλανήτες ή τι στο διάολο φταίει τελικά, αλλά η καταστάση κοντεύει να γίνει αφόριτη.
Είναι πολλά αυτά που τριβελίζουν το μυαλό μου. Μπορεί να είναι η εξεταστική, η οποία προσπαθεί να μου κλέψει όλο το χρόνο (και καλά κάνει, έτσι θα έπρεπε να συμβαίνει κανονικά), μπορεί να είναι κάποια άλλα issues. Mind issues που λένε.
Σκέφτομαι πολλά πράγματα ταυτόχρονα και δεν μπορώ να επικεντρωθώ σε αυτό που πραγματικά χρειάζεται προσοχή. Το μυαλό μου πετάει από ιστορία σε ιστορία. Έφτασα πάλι σε εκείνο το σημείο που (αν κοιτάξετε σε παλιότερο ποστ-δεν θυμάμαι ακριβώς σε ποιο) σκέφτομαι μόνο αυτά που θέλω να σκέφτομαι, και βλέπω μόνο αυτά που θέλω να δω. Κοινώς δεν βλέπω την πραγματικότητα. Είναι όλα ένα κουβάρι.
Κάποιοι φίλοι προσπαθούν να μου εξηγήσουν την κατάσταση, αλλά εγώ δεν την καταλαβαίνω. Ή δεν θέλω να την καταλάβω. Και προσπαθούσαν να μου δείξουν πώς έχουν τα πράματα και νωρίτερα. Αλλά πάλι δεν ήθελα να τους καταλάβω. Και όσο περνάει ο καιρός και αντιλαμβάνομαι ότι τελικά είχαν δίκιο, αυτό με τρελαίνει ακόμη περισσότερο.

Γιατί για μια φορά στη ζωή μου δεν μπορώ να δω μια κατάσταση όπως πραγματικά έχει, και πλάθω πάντα τα δικά μου σενάρια και λειτουργώ σύμφωνα μ' αυτά?

Έτσι καταλήγει ο κόσμος να πηγαίνει στραβά και να κάνει λάθη.

Βέβαια υπάρχουν και οι περιπτώσεις να μην καταλαβαίνεις την πραγματικότητα, γιατί πέρα από αυτούς τους έξω που προσπαθούν να στη δείξουν, οι άμεσα εμπλεκόμενοι μπορεί να σου στέλνουν λάθος μηνύματα. και τότε ΠΟΙΟΣ ΦΤΑΙΕΙ??? Εσύ που λαμβάνεις τα μηνύματα έτσι όπως τα λαμβάνεις ή οι άλλοι που στα στέλνουν λάθος?
Βασικά πιστεύω, όλοι. Γιατί άμα εσύ διαστρεβλώνεις την αλήθεια στο μυαλό σου μια φορά, σκέψου τι γίνεται όταν παίζουν ρόλο και οι άλλοι. Χαμος.

Κανείς δεν είναι τέλειος. Ναι, το πιστεύω αυτό ακράδαντα.

Αλλά τι φταίει μια μικρή ντομάτα να πληρώνει τέτοια λάθη? Γιατί να βασανίζεται τόσο το μυαλό μου?

Beautiful Things

2008-05-14T19:57:00.002+03:00

Είναι το video από ένα πολύ ωραίο κομμάτι. Λίγο trance.. Αλλά και να μην ακούτε trance, give it a shot.

...Νο one's calling for me at the door, and unpredictable won't bother anymore..

Άλλα λόγια ν'αγαπιόμαστε...

2008-04-30T00:18:00.003+03:00

Έχεις κάποιον να τον δεις πάνω από χρόνο. Και τελικά τον βλέπεις. Στο γνωστό μέρος. Εκεί που συναντηθήκατε για πρώτη φορά. Εκεί που συναντηθήκατε και τις άλλες φορές. Κώλωνες μήπως να τον συναντήσεις κάπου αλλού? Ποιος ξέρει.. Μέσα στον κόσμο και στον πανικό.
Και μιλάτε.. Και σε κοιτάει μέσα στα μάτια, όπως την πρώτη φορά. Τότε που γνωριστήκατε. Όπως και κάθε άλλη φορά που συναντηθήκατε.

Ξέρεις ότι αυτόν τον άνθρωπο τον γνωρίζεις. Ναι, κάποτε έτρεχε κάτι μεταξύ σας. Ναι, έγιναν διάφορα σκηνικά. Ναι, θυμάσαι και τη φορά που είχατε γίνει κομμάτια και αποφάσισε να σε πάει σπίτι, γιατί δεν σε άφηνε καν να περπατήσεις. Λες και θα πάθαινες τίποτα. Και όταν ήρθε η ώρα να κατέβεις απ'το αμάξι, έπεσε στην αγκαλιά σου και έκλαιγε και σου έλεγε "Μη με αφήνεις.. πάλι...". Και τον άφησες.. (Δε σας την έχω πει την ιστορία? Άλλη φόρα.)

Και όμως κάθεται απέναντι σου, σε μια απόσταση ένα δάχτυλο μακρυά σου και σε κοιτάει μέσα στα μάτια. Και τριγύρω κόσμος. Οι φίλοι του παραδίπλα να περιμένουν να φύγουν και αυτός εκεί, να μην φεύγει.. Και απλά κάθεται και σε κοιτάει. Δεν έχετε να πείτε τίποτε άλλο. Ότι ήταν να πείτε το είπατε. Και όμως κάθεται εκεί, σε κοιτάει μέσα στα μάτια και περιμένει να πεις κάτι.

ΤΙ???

Ότι είμαι ακόμη ερωτευμένη μαζί σου? Μα ποτέ δεν ήμουν! Και μετά από τόσον καιρό, μετά από τόση ζωή, περιμένεις ακόμη τα πράματα να είναι ίδια?
Αν βλεπόμασταν έστω και φιλικά πιο συχνά και μιλούσαμε έστω και απ'το msn βρε αδερφέ, θα μπορούσες ακόμη να πιστεύεις και να ελπίζεις σε κάτι.. Αλλά μετά από τόσον μα τόσον καιρό, τι περιμένεις ακριβώς να ακούσεις??

Εντάξει, φυσικά και θα κολακευτείς.. Αυτός ο άνθρωπος σκέφτεται ακόμη εσένα. Αλλά είναι να μην τον λυπηθείς? Γίνεται? Τι περιμένεις να ακούσεις? Τι περιμένεις να σου πω? Αφού πάντα ήξερες ότι έτσι είναι τα πράματα. Τώρα θα αλλάξουν?

Να του δώσεις μια ευκαιρία να τον δεις. Οι δυο σας. Αλλά ξέρεις που θα καταλήξουν τα πράγματα? Είναι δύσκολος καιρός για ρομάντζα. Δεν είμαστε για τέτοια τώρα. Τουλάχιστον όχι τέτοια ρομάντζα.

Δηλαδή, ε..!

Και κάθεστε και λέτε βλακείες, γιατί να σε κοιτάζει έτσι μέσα στα μάτια, σου προκαλεί άγχος. Σε κάνει να πεταχτείς επάνω εκείνη τη στιγμή και να αρχίσεις να τρέχεις σαν τρελή στο δρόμο, να φύγεις μακρυά.. Απλά λέτε βλακείες.

Άλλα λόγια ν'αγαπιόμαστε...

Random Thoughts

2008-04-07T22:48:00.003+03:00

Τα μαλλιά μου θέλουν κόψιμο.

Βαρέθηκα με τα εργαστήρια στη σχολή.

Θέλουν και βάψιμο τώρα που το ξανασκέφτομαι.

Θέλω κι άλλα σοκολατάκια από τη Γενεύη.. Νικόόόόό.......

Θέλω επιτέλους να πάω διακοπές.
Σε νησί.
Συγκεκριμένα στην Κρήτη.. Παραλία που να βλέπει Αφρική.

Βασικά θέλω να πάω στη Γενεύη.

Και να τελειώνω με τη σχολή, βαρέθηκα.

Θέλω να δω τον.. Ποιον??? (τι λες? συγκεντρώσου)

Μ' αρέσει η καινούργια μου τσάντα.
Και το καινούργιο μου πορτοφόλι. Θα λυσσούσα άμα δεν τα έπαιρνα.

Και θέλω να βγω μια μέρα έξω να τα σπάσω κανονικά. Αλλά δεν έχω το κουράγιο. Θα κουραστώ και θα νυστάξω γρήγορα.

Επίσης θέλω να έχω κενό χρόνο να ξεραθώ στον ύπνο. Να κοιμηθώ τουλάχιστον μια μέρα. Χωρίς να με ξυπνήσει και να με ενοχλήσει κανείς. Να έχει απόλυτη ησυχία. (κάτι που δεν πρόκειται να συμβεί ποτέ σπίτι μας)

Η Αγγελική χάθηκε. Πού στο διάολο να βρίσκεται πάλι αυτή η κοπέλα??

Εδώ και κάτι μήνες έχω σταματήσει να βλέπω όνειρα. Και όταν καμιά φορά βλέπω, βλέπω κάτι άκυρα. Κάτι κουλά. Ότι να'ναι. Θέλω να ξαναρχίσω να βλέπω όνειρα όπως όταν ήμουν μικρή.

Επίσης θέλω να αρχίσω ξανά να κοιμάμαι σαν άνθρωπος. Να βολεύομαι επιτέλους στο κρεβάτι μου, ρε φίλε..

Η άλλη με βλέπει και με χαιρετάει από μακρυά. Χάρη νομίζει ότι μου κάνει? Πφφφφ....

Νομίζω ότι πονάει το δόντι μου. Πότε θα βγει επιτέλους αυτός ο φρονιμήτης? Με έχει ζαλίσει..

Και τώρα πονάει και το κεφάλι μου. Βέβαια, όλη μέρα μπροστά στο pc κάθομαι, να μην με πιάσει πονοκέφαλος?

Εγώ δεν πρόλαβα πάλι να δω το Στέλιο και αυτή τη φορά που ανέβηκε. Τι φάση?

Μου τη σπάει που το internet τις τελευταίες μέρες πέφτει συνέχεια. Έχω βαρεθεί να κάνω reboot το rooter μου. Έλεος όμως με αυτήν την κατάσταση...

Νομίζω ότι δε ζω τη ζωή μου. Αλλά ότι κάθομαι σε ένα καναπέ και παρακολουθώ τον εαυτό μου να κάνει όλα αυτά που κάνω. Και δεν μπορώ επίσης να επέμβω όταν κάνω κάτι λάθος.

Βαρέθηκα.

Πότε θα επανέλθουν όλα στους κανονικούς τους ρυθμούς?

Θέλω πίσω τη ζωή μου... Με ακούει κανείς? Δώστε μου πίσω εκείνα τα πράγματα που κάποτε μου συνέβαιναν και με έκαναν χαρούμενη... τα θέλω πίσω ρεεεεεεεεεεεεεε....
Πίσω...............

[ο εγκέφαλος σιγά σιγά βγαίνει εκτός λειτουργίας. το μυαλό κουράζεται και προστάζει το σώμα να πάει για ύπνο. για την ακρίβεια να φάει και να πάει για ύπνο. ο άλλος εαυτός θέλει να μείνει ξύπνιος για λίγο ακόμα και να κάτσει μπροστά στην τηλεόραση να χαζέψει μαύρα μεσάνυχτα. ποιος θα νικήσει τελικά? οι αιώνιες μάχες μεταξύ των δύο εαυτών -γιατί όλοι έχουμε δύο εαυτούς- που καθημερινά σε κουράζουν και σε οδηγούν στην παράνοια. και μετά αναρωτιέται κανείς γιατί ο κόσμος τρελένεται. είναι να μην τρελαθεί? εσύ εκεί που διαβάζεις το ποστ, πόσο σίγουρος είσαι ότι δεν είσαι τρελός? άμα μπορείς να το αποδείξεις στα σίγουρα, έλα πες το και σε μένα.]

αυτά. ο εγκέφαλος πρέπει να κατεβάσει τους διακόπτες. η λειτουργία παραγωγής σκέψεων κάπου εδώ θα σταματήσει.......

Κλείνοντας έναν κύκλο - Paulo Coelho

2008-03-10T16:42:00.002+02:00

Πάντα πρέπει να ξέρουμε πότε κάποιο στάδιο φτάνει στο τέλος του. Αν επιμείνουμε να παραμείνουμε εκεί περισσότερο απ' όσο χρειάζεται, θα χάσουμε τη χαρά και το νόημα των άλλων σταδίων, τα οποία πρέπει να ζήσουμε. Να κλείνουμε κύκλους, πόρτες, να γυρίζουμε σελίδα, να ολοκληρώνουμε κεφάλαια - δεν έχει σημασία πώς το λέμε, αυτό που έχει σημασία είναι να αφήνουμε στο παρελθόν τις στιγμές της ζωής μας που πέρασαν.

Χάσατε τη δουλειά σας; Τελείωσε μια σχέση; Φύγατε απ' το σπίτι των γονιών σας; Φύγατε στο εξωτερικό; Η φιλία που καλλιεργούσατε τόσο καιρό εξαφανίστηκε χωρίς εξηγήσεις;

Μπορείτε να περάσετε πολύ καιρό απορώντας γιατί συνέβη αυτό. Μπορείτε να πείτε στον εαυτό σας ότι δεν θα κάνετε ούτε ένα βήμα πριν κατανοήσετε τις αιτίες που έκαναν ξαφνικά σκόνη κάποια πράγματα που ήταν τόσο σημαντικά και σταθερά στη ζωή σας.

Αυτή η στάση όμως θα αποδειχτεί πολύ ψυχοφθόρα για όλους: Οι γονείς σας, ο άντρας ή η γυναίκα σας, οι φίλοι σας, τα παιδιά σας, η αδερφή σας, όλοι θα ολοκληρώνουν κεφάλαια, θα γυρίζουν σελίδα, θα προχωρούν και όλοι θα στεναχωριούνται επειδή εσείς βρίσκεστε σε τέλμα..

Κανείς δεν μπορεί να βρίσκεται ταυτόχρονα στο παρόν κ στο παρελθόν, ούτε καν όταν προσπαθούμε να κατανοήσουμε αυτά που μας συμβαίνουν. Αυτά που πέρασαν, δεν θα ξαναγυρίσουν: Δεν μπορούμε να μείνουμε για πάντα παιδιά, όψιμοι έφηβοι, γιοι που νιώθουν ενοχές ή μνησικακία για τους γονείς τους, εραστές που ζουν μέρα και νύχτα ένα δεσμό με κάποιον που έχει πια φύγει και δεν έχει την παραμικρή πρόθεση να επιστρέψει..

Οι καταστάσεις περνούν και το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να τις αφήσουμε πράγματι να φύγουν.

Γι' αυτό είναι τόσο σημαντικό (όσο επίπονο κι αν είναι) να καταστρέφουμε αναμνηστικά, να μετακομίζουμε, να δίνουμε πράγματα σε ορφανοτροφεία, να πουλάμε ή να χαρίζουμε τα βιβλία που έχουμε. Τα πάντα στον ορατό κόσμο είναι εκδήλωση του αοράτου, όσων συμβαίνουν στην καρδιά μας - και καταστρέφοντας ορισμένες αναμνήσεις, σημαίνει και ότι δημιουργούμε χώρο για να πάρουν τη θέση τους άλλες.

Αποδεσμευτείτε από τα πράγμα. Αφήστε τα να φύγουν. Απαγκιστρωθείτε. Κανείς δεν παίζει με σημαδεμένη τράπουλα στη ζωή, έτσι λοιπόν μερικές φορές κερδίζουμε και μερικές χάνουμε. Μην ελπίζετε να σας δώσουν κάτι πίσω, να αναγνωρίσουν τις προσπάθειες σας, να ανακαλύψουν τη μεγαλοφυϊα σας, να κατανοήσουν την αγάπη σας. Σταματήστε να ανοίγετε την τηλεόραση των συναισθημάτων σας και να βλέπετε συνέχεια την ίδια εκπομπή που σας δείχνει πόσο έχετε υποφέρει από μια απώλεια: Αυτό απλώς σας δηλητηριάζει, τίποτα άλλο.

Δεν υπάρχει τίποτα πιο επικίνδυνο από το να μην αποδεχόμαστε ερωτικούς χωρισμούς, υποσχέσεις για δουλειά που δεν έχουν συγκεκριμένη ημερομηνία εκκίνησης, αποφάσεις που αναβάλλονται συνεχώς στο όνομα της "ιδανικής στιγμής". Πριν αρχίσει ένα νέο κεφάλαιο, πρέπει να ολοκληρωθεί το παλιό: Πείτε στον εαυτό σας ότι αυτό που πέρασε δεν θα ξαναγυρίσει ποτέ. Θυμηθείτε ότι κάποτε μπορούσατε να ζήσετε χωρίς αυτό το πράγμα ή αυτόν τον άνθρωπο - τίποτα δεν είναι αναντικατάστατο, η συνήθεια δεν είναι ανάγκη. Μπορεί να μοιάζει προφανές, μπορεί να είναι ακόμα κ δύσκολο, άλλα είναι πολύ σημαντικό.

Κλείνοντας κύκλους. Όχι από υπεροψία, από αδυναμία ή από αλαζονεία, απλώς επειδή κάτι δεν είναι πια μέρος της ζωής σας. Κλείστε την πόρτα, αλλάξτε δίσκο, καθαρίστε το σπίτι σας, τινάξτε τη σκόνη. Σταματήστε να είστε αυτός που ήσασταν και μεταμορφωθείτε σ' αυτόν που είστε..

Επιστρέφοντας από την εξεταστική (με Paul Hartnoll)

2008-02-14T19:22:00.004+02:00

Ναι, εντάξει, η εξεταστική τελείωσε.. Ήδη άρχισαν να βγαίνουν και τα αποτελέσματα.
Επίσης ήδη ξεκίνησε για εμάς τους φυσικούς και το εαρινό εξάμηνο. Έτσι, μπαμ μπουμ, όλα με τη μία. Μαθήματα, εργαστήρια, βαθμοί.. Να μην καθόμαστε..

Δεν θα σας πω πώς πήγα στην εξεταστική. Αυτοί που με ξέρουν, ξέρουν και τα αποτελέσματα. Οι υπόλοιποι, αν θέλετε τόσο πολύ να μάθετε, στείλτε μου ένα mail... και δεν θα σας απαντήσω :D Δεν σας νοιάζει :DDD

Το ποστ είναι για ένα album του Paul Harnoll που το ανακάλυψα μεν αρκετό καιρό πριν (λόγω ενός τραγουδιού που έπαιζε ο republic radio), αλλά αποφάσισα να το κατεβάσω μόλις τα μέσα Ιανουαρίου, που ξεκινούσε η εξεταστική και ένιωθα 2 χέρια να μου σφίγγουν το λαιμό. Ήταν εκείνο το feeling ότι αυτή η εξεταστική δεν θα μου έβγαινε καλά και δεν την είχα..

Το album λέγεται The Ideal Condition. Είναι γενικά χαλαρή μουσική, αν και το άλμπουμ περιέχει και κάποια κομμάτια που τα σπάνε.

Τωρα κάποιοι αχεμ αχεμ που το όνομά τους ξεκινάει από ροζ... έχουν την λανθασμένη εντύπωση ότι αυτά τα κομμάτια τα ακούνε οι σούπες (και καλά μ'αυτό τώρα-ότι δλδ δεν είναι σούπες- ρίχνουνε τις γκόμενες.. και εγώ θέλεις να το πιστέψω κιόλας.. μουαχαχαχαχαχα)

Αυτό το άλμπουμ λοιπόν, γέμισε τις ανούσιες ώρες μου την περίοδο της εξεταστικής. Μέ χαλάρωνε όταν ήμουν απίστευτα πιεσμένη και δεν μπορούσα όχι απλά να κοιμηθώ, αλλά ούτε να πάρω σωστή ανάσα από το άγχος...
Ναι, ναι. Αυτό το άλμπουμ τα έκανε όλα αυτά.

Για όσους λοιπόν θέλουν να ακούσουν κάτι σε πιο χαλαρούς ρυθμούς -και δεν πιστεύουν ότι άμα τα ακούς αυτα είσαι σούπας<σούπας, ο> (το αρσενικό της σούπας?help someone)- give it a shot και κατεβάστε το άλμπουμ να το ακούσετε. Αξίζει.

Αυτά. Τώρα έχω άλλα πράματα στο κεφάλι μου, που πρέπει να βάλω στη θέση τους, οπότε δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι καλό για ποστ.

Εις το επανηδείν λοιπόν!

Time Pressure

2008-01-11T17:04:00.000+02:00

"I have been living for 300 years, and now I have no time" - Gandalf

Εντάξει, εγώ μπορεί να μην ζω 300 χρόνια. Ζω μόνο 20. Αλλά ούτε κι εγώ έχω χρόνο. Δεν έχω καθόλου χρόνο.

Η εξεταστική πλησιάζει απειλητικά. Ξεκινάει τη Δευτέρα. Είναι πιο κοντά απ' όσο νομίζουμε.. Όλοι εμείς οι κα-η/μ-μένοι φοιτητές.
Βασικά είχα χρόνο. Είχα αρκετό χρόνο. Αν είχα ξεκινήσει να διαβάζω όταν έπρεπε. Θα είχα κάνει τις επαναλήψεις μου, θα ήμουν σε μια πιο ήπια φάση.. και θα μπορούσα να βγω το σ/κ έξω.
Αλλά όταν τα αφήνεις όλα για την τελευταία στιγμή, όπως συνηθίζω να κάνω εγώ και όλοι οι υπόλοιποι, τότε δεν έχεις χρόνο όταν τον χρειάζεσαι. Και ο χρόνος ποτέ δεν σε περιμένει, as rozakas - fellow says. Αυτός τρέχει, και εσύ τρέχεις από πίσω του να τον προλάβεις. Να προλάβεις να κάνεις όλα όσα θες..
Και τώρα βρίσκομαι για άλλη μια φορά μπροστά στα βιβλία, να διαβάζω και να προσπαθώ να καλύψω χαμένο χρόνο, γιατί σε κάθε εξετασική ξεφυτρώνει ένα δαιμόνιο απ'το πουθενά και σε κυνηγάει και σε γεμίζει τύψεις αν δεν διαβάσεις και αν δεν περάσεις και μπλα μπλα μπλα. Και τι θα γίνει αν δεν κάνεις όλα αυτά που πρέπει να κάνεις? Τι θα γίνει αν δεν γίνεις όλα αυτά που πρέπει να γίνεις? Τι θα γίνει αν δεν είσαι όλα αυτά που πρέπει να είσαι? Τίποτα. Ή μάλλον πολλά. Γιατί δεν ζεις μόνο σου σ'αυτόν τον κόσμο.
Σπαταλάω λοιπόν το πολύτιμο χρόνο μου γράφοντας εδώ. Ένα ποστ που δεν θα μου πάρει παραπάνω από 10 λεπτά να γράψω. Αλλά θα το ευχαριστηθώ, γιατί άφησα για μια ακόμη φορά το σημάδι μου. Και μετά θα κλαίω για αυτά τα 10 λεπτά, γιατί θα μπορούσα να είχα διαβάσει και 5 σελίδες. Ή να λύσω και μία άσκηση.
Τα ποστ της εξεταστικής είναι πάντα μέσα στη γκρίνια, όταν αυτά υπάρχουν. Πόσος κόσμος όμως συμμερίζεται την άποψη σου..? Απλά δεν επιλέγουν όλοι να την εκφράσουν με αυτόν τον τρόπο. Κάποιοι δεν την εκφράζουν καν.
Η εξεταστική είναι απαίσια. Τα μαθήματα πέφτουν το ένα πίσω απ'το άλλο. Ελπίζω και πάλι να γίνει το θαύμα και να μην χτυπάω μετά το κεφάλι μου στον τοίχο.
Αγαπάω τη σχολή μου, αλλά πιο πολύ αγαπάω τα ξενύχτια.

Εδώ είμαστε για ακόμη μια φορά. Αν μας ψάχνετε θα είμαστε σπίτι, χωμένοι μέσα στα βιβλία να παίζουμε κρυφτό με τον χρόνο. Όχι ότι μπορούμε να του κρυφτούμε δηλαδή..

Κινέζικα κουτιά

2007-12-28T23:35:00.000+02:00

Το μυαλό μας είναι σαν τα κινέζικα κουτιά. Η ζωή μας είναι σαν τα κινέζικα κουτιά. Τέσσαρα κουτιά. Ανοίγεις το ένα, βρίσκεις το άλλο. Ανοίγεις το δεύτερο, βρίσκεις το τρίτο. Ανοίγεις το τρίτο, βρίσκεις το τέταρτο. Το τέταρτο όμως συμβολίζει το τίποτα. Και ταυτόχρονα τα πάντα. Είναι η αρχή και το τέλος. Τελειώνεις από 'κει που ξεκίνησες. Βρέθηκες ξανά στο ίδιο σημείο. Άρα δεν κατάφερες τίποτα. Ή κατάφερες κάτι, που όμως να μην είχε τα επιθυμητά αποτελέσματα. Ή κατάφερες κάτι που ίσως για σένα να είχε τα επιθυμητά αποτελέσματα , αλλά δεν ήταν τίποτα για τον υπόλοιπο κόσμο. Παρόλα αυτά, έγινε κάτι. Και θα συνεχίσει να γίνεται. Ένας αέναος κύκλος. Ένας φαύλος κύκλος.

Τα κινέζικα κουτιά συμβολίζουν πολλά πράγματα. Συμβολίζουν και τα λάθη που κάνουμε. Και μετά λέμε πως δεν θα τα ξανακάνουμε ποτέ. Και μετά τα ξανακάνουμε. Και μετά πάλι από την αρχή. Η ιστορία επαναλαμβάνεται. History repeats itself, cause the first time noone was listening... Ναι, αυτό είναι. Το πρόβλημα όμως είναι ότι όχι μόνον την πρώτη φορά δεν άκουγε κανείς, αλλά ούτε και τη δεύτερη. Μη σου πω και την τρίτη. Γενικά, μερικές φορές, σε μερικά ζητήματα, κανείς δεν ακούει τίποτα και ποτέ. Ή κάνει πως δεν ακούει.

Αλλά είναι πιο εύκολο να κάνεις τον "Κινέζο", απ' το να μπλεχτείς στην ιστορία. Play it safe. Δεν είδα, δεν άκουσα. Ή ΔΓ/ΔΑ που απαντάμε και στα γκάλοπ.

Γιατί όμως? Εσύ δεν είσαι από 'δώ? Δεν ζεις εδώ? Γιατί να μην ξέρεις? Γιατί να μην βλέπεις? Γιατί να μην ακούς? Δεν είναι και δική σου ζωή αυτή? Εσύ πού ζεις?

Ξέρω. Η γνωστή απάντηση. Στον πλανήτη του Goofy. Εκεί που όλα τα προβλήματα είναι λυμένα. Δεν έχεις τι να σκεφτείς, δεν έχεις με τι ν' ασχοληθείς. Δεν έχεις τι να περιμένεις.. Κι έτσι βουλιάζεις σε μια απάθεια που είτε στην πασάρανε και την έφαγες αμάσητη είτε την διάλεξες μόνος σου για να ξεφύγεις απ' αυτόν τον κόσμο. Μπορεί πάλι να έπεσες στην απάθεια γιατί δεν καταλάβαινες. Δεν καταλάβαινες τον κόσμο τριγύρω σου. Και προκειμένου να κάθεσαι να σκας για τον κάθε μ*λ*κ* που περνάει από δίπλα σου, έπεσες στην απάθεια για να γλυτώσεις. Και έγραψες τους πάντες και τα πάντα εκεί που ξέρεις καλύτερα. Δεν πάτε στο διάολο όλοι.. Θα επιβιώσω μόνος μου. Μόνος μου μέσα σ' ένα κόσμο ηλιθίων. Σ' αυτό το χάος από ανθρώπους που προσπαθούν να επιπλεύσουν στον ωκεανό της βλακείας. Γιατί για να σωθείς δεν υπάρχει περίπτωση.

Και τι νόημα θα είχε δηλαδή αν ήσουν sane? Απολύτως κανένα. Ίσα ίσα τα πράγματα θα ήταν χειρότερα. Θα καταλάβαινες καλύτερα τον πόνο και τη βλακεία που περιβάλλει τον κόσμο. Θα σε πονούσε περισσότερο το κακό που θα 'βλεπες γύρω σου. Η ζωή σου θα γινόταν πιο μίζερη απ' ότι είναι τώρα. Θα τρωγόσουν με τον εαυτό σου, γιατί δεν θα μπορούσες να κάνεις τίποτα. Ενώ τώρα τρώγεσαι γιατί δεν κάνεις τίποτα. Για την ακρίβεια δεν έχεις να κάνεις τίποτα. Έχει διαφορά άμα το καλοσκεφτείς.

Πρακτικά όμως δεν έχει καμία διαφορά, γιατί και στις δύο περιπτώσεις τελικά δεν κάνεις τίποτα. Τίποτα. Που μας ξαναφέρνει στα κινέζικα κουτιά.

Τέσσερα κινέζικα κουτιά, που φτιάχτηκαν με τόση φιλοσοφία, συμβολίζουν τη ζωή των ανθρώπων, τη συμπεριφορά μας, τη σκέψη μας, την κάθε μας κίνηση. Τέσσερα απλά, ζωγραφισμένα κουτιά, που δεν μπορούμε να τα καταλάβουμε, αποδεικνύοντας το μεγαλείο της ηλιθιότητας μας.

Επηρεασμένη από το βιβλίο της Σώτης Τριανταφύλλου "Κινέζικα Κουτιά - 4 Εποχές του Ντεντέκτιβ Μαλόουν"

Με φτύνει ο Θεός ή απλά βρέχει?

2007-12-24T17:45:00.000+02:00

Σοβαρά τώρα, ξέρετε κάτι? Πραγματικά έχω αρχίσει να πιστεύω ότι κάποιος με έφτυσε. Ενώ είχα κάνει τόσα σχέδια για αυτό το σαβ/κο και σημέρα και αύριο, μέχρι στιγμής δεν έχω κάνει τίποτα. Είμαι κλεισμένη μέσα στο σπίτι και παλεύω με την αρρώστια. Ποιους deniro και ποιο x-mas party? Ποιον Άρι και ποιον Αχιλλέα? Εδώ κλεισμένη μέσα στο σπίτι, με τις πυτζάμες μου, τα χαρτομαντηλά μου και τα τσαγάκια μου.

Τα τσαγάκια μου. Τσάι μέντα με τσίπουρο ή ουίσκυ. Έχετε να προτείνετε κανένα άλλο αλκοολούχο που να ταιριάζει και να βοηθάει στην περίπτωση του βήχα? Όχι, γιατί άμα έχετε, πείτε το να το δοκιμάσουμε. Εδώ που έφτασε η κατάσταση, όλα καλά φαίνονται. Δεν χάνουμε και τίποτα να δοκιμάσουμε και τη δική σας εκδοχή τσαγιού με αλκοόλ.. Πού ξέρεις? Όλα είναι πιθανά σ'αυτή τη ζωή.

Και τώρα που είπα ζωή. Πώς τα φέρνει μερικές φορές έτσι η ζωή.. Ένα άτομο είχα να δω μέρες, βδομάδες μην σας πω, και ήθελα πολύ να τον δω μέσα στα Χριστούγεννα, αλλά πάει και αυτός. Μία ευκαιρία είχα να τον δω απόψε, και έτσι όπως είμαι ούτε για πλάκα. Μετά θα φύγει. Από Φλεβάρη τώρα? Μπουχουχου..

Όλα στραβά και ανάποδα αυτές τις μέρες. Άντε να γίνω καλά να βγω έξω. Έσκασα τόσες μέρες μέσα στο σπίτι. Όλοι είναι στους δρόμους κι εγώ εδώ. Ουγκ! Άντε πια!
Τεσπά, πολύ γκρίνιαξα. Προφανώς και δεν θα διαβάσετε αυτό το ποστ με τόση γκρίνια που έχει μέσα. Και όσοι κάνατε τον κόπο, θα το αφήσατε στη μέση μάλλον.

Ε, τώρα για όσους έφτασαν μέχρι το τέλος και ακόμη διαβάζουν αυτές τις γραμμές, να ευχηθώ καλά Χριστούγεννα (χαχα, όχι που θα ευχόμουν σε όλους. Καλά να πάθετε, να διαβάζατε όλο το ποστ :P) , να περάσετε χαρούμενα τις γιορτές σας, και να μη φάτε πολύ γιατί θα σκάσετε και θα γίνετε σαν παραγεμισμένες γαλοπούλες. Και μετά θα γκρινιάζετε ότι πρέπει να χάσετε κιλά και άλλα τέτοια (που σιχαίνομαι να ακούω, άμα δεν ήθελες να γίνεις έτσι, ας πρόσεχες παλιοβλάκα!).

Να πιείτε πολύ, να σκάσετε στο ποτό, να γίνετε ζάντες και μετά να κάνετε 5 μέρες hangover και να τα ξαναπιείτε την Πρωτοχρονιά.
Αυτές οι λίγες ευχές από μένα. Άλλωστε θα ακούσετε και από άλλους, οπότε οι δικές μου μάλλον περιττεύουν. Άντε,

Cheers and white bottoms!
(άσπρους πάτους, που θα έλεγαν και κάποιοι φίλοι)

Back on Board

2007-12-21T16:30:00.000+02:00

Ladies and Gents Mata is Back on Board!!!

Ναι, ναι. Επανήλθα κι εγώ. Καιρός ήταν. Μου έλειψε το μπλογκ μου. Και σε σας? Μπα ε? Δεν πειράζει. Έλειψε σε μένα και αυτό φτάνει.

Δεν θέλω να γράψω για τον καιρό που πέρασε και δεν έγραφα τα νέα μου. Είναι κάτι που σιχαίνομαι να κάνω. Στο κάτω κάτω δεν σας ενδιαφέρουν και πολύ. Και δεν έχω να πω και τίποτα σημαντικό. Εδώ είμαι, εδώ ήμουν και πριν από λιγο καιρό και πριν από πολύ καιρό. Όλοι εδώ είμαστε. Ή σχεδόν όλοι. Τουλάχιστον οι περισσότεροι.

Θα γράψω λοιπόν για τα Χριστούγεννα μια που είναι και επίκαιρο το θέμα. Χριστούγεννα λοιπόν.Οι δρόμοι είναι φουλ στο αυτοκίνητο, δεν μπορείς να κουνηθείς, τα λεωφορεία είναι μια απελπισία και μισή, η αγορά είναι επίσης μια απελπισία γιατί δεν μπορείς να κάνεις τη βόλτα σου με την ησυχία σου.. Γυρνάνε όλοι οι φίλοι από τα εξωτερικά, βλέπεις άτομα που είχες να τα δεις καιρό.. Δεν είχες και net οπότε δεν είχες και πολλές ευκαιρίες να τους μιλήσεις.. Τελείωσαν αισίως και τα μαθήματα στη σχολή και επιτέλους θα βρούμε και λίγο χρόνο και για μας, να δούμε φίλους και γνωστούς, να πάμε για κανα καφεδάκι, να αλητέψουμε στη πόλη πέραν του Σαββάτου.. Να σταματήσουν να μας λένε κάποιοι nerd επειδή είπαμε μία Παρασκευή βράδυ να μείνουμε σπίτι (και το πληρώσαμε με την υγεία μας- Εγώ πάντως D. σου είπα, την επόμενη φορά που θα κατέβω με χιονοθύελλα να σε δω, θα μείνω σπίτι σου, μπορώ να γίνω και πολύ χειρότερο σπαστικό άμα θέλω). Και σιγά σιγά να ανοίξουμε και κάνα βιβλίο να διαβάσουμε για την εξεταστική....

Ωχ, βλακεία. Πάει το πνεύμα των Χριστουγέννων. Ξενέρωσα τώρα που σκέφτηκα το διάβασμα.. Τέρμα τα Χριστούγεννα.

Σε 2 βδομάδες βγαίνει και το μαμούνι με άδεια απολύσεως.. 'Αντε καιρός ήταν. Να τον δούμε και λίγο. Από τον Μάιο έχω να τον δω. Μαμούνιιιιιιιιιιιιιιιιι :P

Πάντως κάτι άσχετο τώρα, παρατήρησα ότι την 31η Δεκέμβρη το μεσημέρι παίζουν πολλά lives στην πόλη. Και ViperVikings στην Ικτίνου -Open Air- και πολλοί άλλοι. Όλο το μεσημέρι θα είναι μια γιορτή. Τέλεια θα είναι. Μου αρέσει πάρα πολύ όταν στην πόλη συμβαίνουν τέτοια happenings. Τρελένομαι!!!!!!!!

Η Θάλεια δεν μου μιλάει και ακόμη δεν έχω καταλάβει γιατί μου κρατάει μούτρα και δεν σηκώνει το τηλέφωνο. Τι έκανα πια ο άνθρωπος. Παρεξήγηση έγινε. Όταν αποφασίσει να σηκώσει το τηλέφωνο, θα σας πω.

Και τώρα τι άλλο μπορεί να γράψει ένα άρρωστο πλασματάκι που πονάει και δεν μπορεί να βγάλει και λαλιά μια που ο λαιμός είναι κλειστός? Προφανώς όχι και πολλά, γιατί η μαμά φωνάζει και πρέπει να πάω για τον απογευματινό ύπνο (μια που δεν υπήρξε μεσημεριανός). Οπότε κάπου εδώ θα σας αφήσω στην ησυχία σας, να χαλαρώσετε κι εσείς λιγάκι και θα τα πούμε λίαν συντόμως.

1) Εβελίνα, μόλις γίνω καλά θα ξανακάνουμε το κομμάτιασμα του Σαββάτου.
2) Σάκη ήσουν ένα από τα λίγα άτομα με τα οποία ήθελα πραγματικά να μιλήσω και λυπόμουν που δεν είχα msn τόσον καιρό. Θα πάμε και για καφέ οπωσδήποτε και αν όλα πάνε καλά θα είμαστε και στο live των Vikings στις 31.
3) Mαμούνι (για να μην γράψω το χαρακτηριστικό σου) μόλις πάρεις άδεια κανονίζω κομμάτιασμα στην συμπρωτεύουσα.

Πάω για ύπνο.

Cheers :)

The way to get insane

2007-07-24T10:36:00.000+03:00

Τουλάχιστον για τη δική μου τωρινή περίπτωση.

Είναι ηλίθιο να μετακομίζεις. Γιατί δεν μένεις σε κανένα από τα δύο σπίτια. Ούτε πάνω, ούτε κάτω. Τα μισά πράγματα είναι στο ένα σπίτι, whereas τα άλλα μισά είναι στο άλλο. Ψάχνεις να βρεις ένα ζευγάρι παπούτσια.

Εγώ: "Mαμά, είδες πουθενά τα μαύρα τα δεκάποντα? Μέσα στο δωμάτιο τα είχα αφήσει, δίπλα στην κούτα με τα καλύμματα." (κοινώς μπροστά από την ντουλάπα)
Μαμά: "Ααα... Ε, τα είδα αφημένα εκεί δίπλα στα κουτιά και όπως πήρα τα χειμωνιάτικα μπότες κλπ, πήρα και αυτά."

Πάει το concept να φορέσεις τα μαύρα τα δεκάποντα με το άσπρο παντελονάκι και το μαύρο τοπ που δείχνει πολύ ωραία πάνω σου, τώρα που μαύρισες κιόλας... :(

Ο ύπνος πάλι..? Ο ένας κοιμάται κάτω, ο άλλος κοιμάται κάτι χιλιόμετρα πάνω στο βουνό. Και ακόμη δεν έχω πάρει κλειδιά από το πάνω σπίτι. Εδώ δεν μπορώ να φέρω κουμάντο αυτά που έχω ήδη! Να μπλέξω και μ'άλλα 3??

Τα προβλήματα λοιπόν έχουν αρχίσει να γίνονται και πρακτικά πέρα από το <<μένω μακριά, πώς θα πηγαινοέρχομαι>> κλπ κλπ.

Anyway, δεν είμαι η πρώτη ούτε και η τελευταία που μετακομίζει. Ι guess ότι θα το ξεπεράσω :)

Χαμόγελο Ευτυχίας

2007-07-18T00:10:00.000+03:00

Σήμερα τελείωσα με την εξεταστική. Ω, ναι! Επιτέλους! Καιρός ήτανε.. Αναμένω τα αποτελέσματα. Δεν τα πήγα τόσο καλά όσο θα ήθελα. Αλλά και μόνο που πέρασα τα Κυκλώματα με 10, είμαι αρκετά ευχαριστημένη. Καιρός λοιπόν για ξεκούραση...

Η οποία ξεκούραση ξεκίνησε από το Σάββατο, που πέρασα ένα rocking Σαβ/κο στο Ποσείδι μαζί με όλο το καθυστερημένο φοιτηταριό, λόγω εξεταστικής. I had so much fun! Αν και με αρκετές γκαντεμιές..

Και τώρα πρέπει να κάνω ένα ντου να μαζέψω την προίκα μου και να μετακομίσω. Αλλά είναι ευχάριστη κούραση αυτή. Αλλάζω σπίτι.. Αλλάζω ζωή (!?) Καινούργιες καταστάσεις.. Τι καλά! Θα ζοριστώ βέβαια, γιατί θα είμαι στου διαόλου τη μάνα, αλλά χαλάλι :)

Είμαι χαρούμενη. Πολύ χαρούμενη. Και νιώθω πολύ καλά. Είχα πολύ καιρό πραγματικά να νίωσω έτσι...

Τεσπά, άντε να αρχίσω να μαζεύω κάνα βιβλίο σιγά σιγά.. Να κλείνω καμιά κούτα, γιατί αλλιώς δεν θα μετακομίσω ούτε του χρόνου :P

Α, πριν κλείσω το pc, θέλω να πω και "Συγχαρητήρια" στο Ίωνα, που παίρνει πτυχίο. Άντε αγόρι μου να σε καμαρώσουμε και Διδάκτορα :) Καλή συνέχεια στις σπουδές σου.

Cheers!

Επίδειξη Αμερικάνικης Ηλιθιότητας

2007-07-06T19:27:00.000+03:00

Ο παρακάτω διάλογος μεταξύ Αμερικανών και Ισπανών είναι πραγματικός, σύμφωνα με αυτούς που τον δημοσιοποίησαν, και καταγράφηκε από το κανάλι 106(Finisterra/Galicia) των Θαλάσσιων Επικοινωνιών.

Ισπανοί: Εδώ Α-853, για να αποφύγετε τη σύγκρουση παρακαλώ αλλάξτε την πορεία σας 15 μοίρες βόρεια. Αυτή τη στιγμή βρίσκεστε 25 ναυτικά μίλια μακριά και κατευθύνεστε ακριβώς κατά πάνω μας.

Αμερικανοί: Αλλάξτε εσείς την πορεία σας 15 μοίρες νότια.

Ισπανοί: Αρνητικό! Επαναλαμβάνω, αλλάξτε πορεία 15 μοίρες βόρεια.

Αμερικανοί: Σας ομιλεί ο πλοίαρχος σκάφους των ΗΠΑ, αλλάξτε πάραυτα την πορεία σας 15 μοίρες νότια.

Ισπανοί: Την υπόδειξη σας δεν την βρίσκουμε ούτε λογική ούτε εφικτή. Εάν δε θέλετε να προσκρούσετε επάνω μας, αλλάξτε την πορεία σας 15 μοίρες βόρεια.

Αμερικανοί: ( με υψωμένη φωνή) Σας ομιλεί ο πλοίαρχος Richard James Howard του σκάφους UUS Montana του δεύτερου σε μέγεθος αεροπλανοφόρου του στόλου των ΗΠΑ. Έχουμε μαζί μας δύο αντιτορπιλικά, καταδιωκτικό αεροσκάφος και τέσσερα υποβρύχια. Επιπλέον έχουμε την υποστήριξη καταδρομικών. Δεν κάνω ΥΠΟΔΕΙΞΗ αλλά σας ΔΙΑΤΑΣΣΩ! Αλλάξτε πορεία 15 μοίρες νότια, σε αντίθετη περίπτωση θα προβούμε σε όλες τις απαραίτητες ενέργειες για ασφάλεια του στόλου μας. Πάραυτα τσακιστείτε κι αλλάξτε πορεία.

Ισπανοί: Σας ομιλεί ο Juan Manuel Salas Alcantara, εδώ είμαστε δύο άτομα. Έχουμε μαζί μας ένα σκύλο, το βραδινό μας φαγητό, δύο μπουκάλια μπύρα και ένα καναρίνι. Το καναρίνι κοιμάται αυτήν την ώρα. Επιπλέον μας υποστηρίζει ο ραδιοφωνικός σταθμός Cadena Dial De La Coruna. Σας ομιλούμε από το φάρο με αριθμό Α-853 των ακτών Finisterra Galicia και σας γνωστοποιούμε ότι δεν έχουμε πρόθεση να μετακινηθούμε. Δεν έχουμε ιδέα αν είμαστε ο μεγαλύτερος ή ο μικρότερος φάρος των Ισπανικών ακτών. Μπορείτε να προβείτε σε όλες τις γαμημένες απαραίτητες ενέργειες για την ασφάλεια του γαμημένου σκάφου σας που σας επαναλαμβάνω κατευθύνεται ολοταχώς προς τις βραχώδεις ακτές μας. Αλλά και πάλι επιμένουμε και σας υποδεικνύουμε να αλλάξετε την πορεία σας 15 μοίρες βόρεια.

Αμερικανοί: Ο.Κ. κατανοητό, ευχαριστούμε.

Ευχαριστώ Κώστα. Ήταν πολύ καλό.

I like it, do you?

2007-06-24T01:47:00.000+03:00

Μέσα στα χιλιάδες τραγούδια που μ'αρέσει πραγματικά να ακούω (δλδ να τα ακούω ξανά και ξανά και ξανά κοκ χωρίς να τα βαριέμαι ποτέ) είναι και αυτά των Travis. Όλα όμως. Για έναν περίεργο λόγο, τα κομμάτια της μπάντας αυτής δεν τα βαριέμαι ποτέ μα ποτέ! Π.χ. Turn, Re-Offender, Sing, Love will come through κ.ά.

Έτσι ήθελα να κάνω αυτό το ποστ, για να σας θυμίσω (για όσους τους ξεχάσατε) ή να σας γνωρίσω (για όσους δεν τους ξέρατε καν) τους Travis. Έχω όμως ένα μικρούλι τόσο δα προβληματάκι. Δύο είναι τα τραγούδια που λατρεύω, αλλά λογικά ενός το video μπορώ να κάνω ποστ και το άλλο να το αναφέρω.. Σωστά? ΛΑΘΟΣ!! Θα κάνω ποστ και τα 2 video. Έτσι, γιατί μ'αρέσουν πολύ.

Ιδού λοιπόν! Απολαύστε τους Travis!

Closer

Flowers in the Window - Live

Do you like it? I DO! :)

The Hi5-Shout Insanity

2007-06-21T00:31:00.000+03:00

Τους τελευταίους μήνες οι χρήστες του hi5 έχουν ξεφύγει εντελώς και τελείως. Η ιστορία που έχει ξεκινήσει με τα shouts (κάτι σαν τα bulletins του myspace, για τους πιο ποιοτικούς) έχει ξεπεράσει κάθε όριο. Ο κάθε βλάκας πάει και κάνει ένα shout με ένα θέμα ότι θέλει.. κοινώς "Δουλειά δεν είχε ο διάβολος..." κλπ κλπ.

Ένας φίλος λοιπόν, με το ψευδόνυμο kondorakos (όχι δεν ξέρω άμα είναι νεοναζί. ρωτήστε τον) έκανε το εξής shout, που πραγματικά μου άρεσε πολύ και θεώρησα πως έπρεπε να του αφιερώσω ένα ποστ. Ιδού λοιπόν:

Posted by kondorakos

"eleos pia me ta shouts tou stil "an spaseis tin alisida 8a exeis 3 xronia grousouzias", ta mail me ti diagrafi tou logiariasmou sto msn kai ta kaka pou 8a mou simvoun an den kanw repost klp klp..... ELEOS! krima pantws giati den exw kanei tipota apo osa lene.. ara eimai katadikasmenos na zw mesa stin atuxia kai ti mizeria. A! kai logika opou na nai kati kako 8a mou simvei (afou den ekana repost) ara mporei na einai kai to teleutaio shout pou stelnw apo to hi5… to mono kako einai oti den 8a 3erw apo poio shout “piga” giati einai pragmatika para polla. Poios 3erei? Telospantwn.. xarika pou sas gnwrisa! Akolou8iste tis odigies pou lene gia na min tin patisete san emena! An den kanete repost se auto pou esteila tote gia 5 xronia 8a eiste katadikasmenoi na min trwte pizza kai souvlakia. Episis mesa stis epomenes 5 meres 8a pesei komitis sto kefali sas. 8a pantreuteite pakistano, 8a er8ei o hulk me ton king kong gia na sas fane kai den 3erw k egw ti allo 8a ginei! An omws to kanete tote 8a er8ei i kali neraida mazi me to tzini kai 8a sas ekplirwsoun oles sas tis epi8imies. STADAR. An se kapoion den simvoun auta pou lew as mou steilei minima."

Date: Jun 6, 2007 4:31 AM

Έλεος όμως, έτσι?

Hot Poll

2007-06-05T17:06:00.000+03:00

Και να λοιπόν που έρχεται και φέτος η καλοκαιρινή εξεταστική.. Για μας, για μένα δηλαδή, αργεί ακόμη να έρθει. Bλέπετε εμείς δίνουμε 30/6 με 17/7, αλλά κάποιοι συνάδελφοι έχουν ήδη ξεκινήσει ή ξεκινάνε within the week.

Ο DimHapi λοιπόν, στο τρελό blog που έχει δημιουργήσει, και κοντεύει να το κάνει καλλιτέχνημα, αποφάσισε να βάλει ένα poll για το πώς βλέπουν οι φίλοι bloggers τα πράματα με την εξεταστική.

Επισκεφθείτε λοιπόν το blog του DimHapi στο http://dimhap.blogspot.com/ και στο sidebar, στα δεξιά σας, ψηφίστε κι εσείς για το πώς βλέπετε τα πράματα για την θερινή εξεταστική. Για να ψηφίσετε, δεν είναι ανάγκη να είστε bloggers (δεν ζητάει ούτε κωδικό, ούτε τίποτα). Το μόνο που ζητάμε είναι να είστε φοιτητές. Αυτά.

Let the vote begin!

Insomnia strikes again

2007-05-20T01:12:00.000+03:00

Η κατάσταση πλέον έχει ξεφύγει. Για έναν πολύ περίεργο λόγο δεν κοιμάμαι πλέον εύκολα το βράδυ. Ή θα ξενυχτάω για να τελειώσω κάποια εργασία ή κάποια άσκηση για τη σχολή ή δεν θα κοιμάμαι επειδή απλά δεν με πιάνει ο ύπνος. Και την επόμενη μέρα το πρωί θα πρέπει να είμαι στη σχολή. And that's that. Ύπνος το βράδυ, γιοκ.

Τα κυκλώματα με έχουν πεθάνει. Είμαι τελείως αφηρημένη όλη τη μέρα. Την τελευταία εβδομάδα κόντεψαν να με πατήσουν αυτοκίνητα σε κεντρικούς δρόμους της πόλης πάνω από τέσσερις φορές. Πολύ απλά περνάω το δρόμο χωρίς να κοιτάξω αν έρχεται αυτοκίνητο ή ου.

Σήμερα απλά ξέχασα να κανονίσω να βγω έξω. Τόσο απλά. Έκανα εργασία. Μετά πιάστηκα να διορθώνω ασκήσεις που έπρεπε να παραδωθούν μέσα στο Σαβ/κο γιατί ήδη τις είχαμε καθυστερίσει πολύ.. και τελικά ξέχασα να βγω. Έτσι απλά. Και τώρα αποφάσισα να παώ για ύπνο. Μπας και καταφέρω να ξεκουραστώ καθόλου για να συνεχίσω αύριο.

Καμιά καλή πρόταση για να συνέλθω?
Μόνο μη μου πείτε να παρατήσω τη σχολή. Αυτό δε γίνεται. Ήδη την κοπανάω από πολλές ώρες παράδωσης. (και νιώθω κάποιες ενοχές η αλήθεια είναι)

Πάω να δοκιμάσω να κοιμηθώ. Αν δεν τα καταφέρω θα κάνω και δεύτερο post within the hour.

Ουγκ Μάτα. Σύνελθε επιτέλους. Πού είναι ο παλιός καλός σου εαυτός???

Latest news.. Late again..

2007-05-06T00:20:00.000+03:00

Ναι ναι ξέρω.. Μα ξέρω ρε παιδιά σας λέωωωωωω...... Ότι και να πείτε έχετε δίκιο. Τέλος.

Αλλά έχω κι εγώ δικαιολογία. Από το Πάσχα και μετά έχει ανοίξει η σχολή και τρέχουμε και δεν φτάνουμε. Αίμα θα φτύσουμε τα καημένα. Όλο με τη σχολή, τις εργασίες στα κυκλώματα και τις ασκήσεις στις Μαθηματικές Μεθόδους Φυσικής (ΜΜΦ Ι για συντομία) ασχολούμαστε.

Η αλήθεια είναι ότι γενικά αυτό το τρέξιμο που μας έχει προκύψει, με έχει κουράσει πάρα πολύ. Για την ακρίβεια κόντεψε να με στείλει στο νοσοκομείο. Αλλά ευτυχώς για μένα, δυστυχώς ίσως για κάποιους άλλους, I'm still here :) yeap! and I don't intend to leave that soon :D Ζοριζόμαστε αρκετά άλλα όπως είπε και ο Φόρεστ Γκάμπ "Shit happens".

Και φυσικά μέσα σε όλο το τρέξιμο με τα μαθήματα, υπάρχουν και μερικά καλά νέα. Όπως ότι επιτέλους η καθηγήτρια που είχα στα εργαστήρια της Ατομικής το χειμερινό εξάμηνο αποφάσισε να μας πει τους βαθμούς! (προφανώς για να το αναφέρω έχω περάσει και με βαθμό) Και ότι μου ζήτησαν να γίνω διορθώτρια σε ένα μάθημα μαθηματικών στη σχολή από κάτι αστροφυσικούς. And that's good news!!

Ε, βασικά επειδή γενικά λείπω πολύ καιρό από το μπλογκοπροσκήνιο, σας έχω αφήσει λίγο πίσω από άποψη μουσικών νέων και live, αλλά μην νομίζετε ότι έχω και πολύ κουράγιο για να κάτσω να τα γράψω. Απλά θα αναφέρω ότι οι ViperVikings έκαναν ένα γαμάτο live στις 19/4 στο Μύλο, το οποίο πήγε τέ-λει-α και προσωπικά νομίζω ότι ήταν οι καλύτερη εμφάνιση που έχουν κάνει on-stage. And that's that. (snap)

Επίσης τα live με τους De*niro καλά κρατούν. Χτες έπαιξαν τελευταία φορά στο Malt&Jazz for this year. Περιττό πλέον να αναφέρω ότι ήμουν κι έγω εκεί. Το έχετε καταλάβει ότι είμαι κάθε φορά εκεί πλην ελαχίστων και εξαιρετικά ιδιαίτερων περιπτώσεων. Επίσης παίζουν ξανά στις 18/5 στο summer Interni. Όποιος θέλει ας ρωτήσει να του πούμε περισσότερες λεπτομέρειες και ας έρθει. 100% guaranteed ότι θα περάσει άψογα :)
(επίσης περιττό να πω ότι για μια ακόμη φορά ξεσαλώσαμε με την Τασούλα :D)
Και τέλος, χτες χαιρετήσαμε τον φίλο και συμπατριώτη (ξέρει αυτός) Άρτζο ο οποίος την Τρίτη παρουσιάζεται στη Θήβα (φίλε φαντάρε, ξέρεις τι έχει να γίνει με την πρώτη άδεια έτσι??)
Σας χρωστάω photos από τους Deniro. Έχω μπόλικες απ'το Malt.

Αυτά. Αν και σημέρα ήταν μια πολύ καλή ευκαιρία να βγω το βράδυ να δω τα παιδιά, αποφάσισα να μείνω σπίτι τελικά. Αλλά ούτε αυτό θα κάνω. Έπεσε μια καλή πρόταση και φεύγω να ετοιμαστώ.

See Friday and Saturday nights is the best time to have the time of your life. The rest of the days we're just having fun :D

Ougk .-

A day that sucks..

2007-04-03T23:53:00.000+03:00

Είναι Τρίτη 3 Απριλίου 2007 ακόμη.. Λίγο πριν τις 12.. Λίγο πριν ξεκινήσει μια καινούργια μέρα. Που ελπίζω να είναι καλύτερη από τη σημερινή, αν και somehow δεν το κόβω.

Γιατί όμως η μέρα σήμερα ήταν τόσο χάλια??
Χα! Όταν κάνεις κι εσύ όλη μέρα ιδιαίτερο Αγγλικά σε ένα παιδάκι β' γυμνασίου που ετοιμάζεται να δώσει Michigan Lower και όλη τη χρονιά κωλοβαρούσε, τότε θα καταλάβεις.
Here how it goes: το παιδάκι είναι β' γυμνασίου. 'Εχει ακόμη την ψευδαίσθηση ότι όταν θα μεγαλώσει θα γίνει ποδοσφαιριστής. Ας του πει επιτέλους κάποιος ότι το τρένο για το ποδόσφαιρο το έχει χάσει εδώ και καιρό!!! Με τα μαθήματα στο σχολείο.. χμμμ, με το ζόρι τα πάει (μου βγάζει την πίστη κάθε φορά στα Μαθηματικά και τη Φυσική). Και τώρα ετοιμάζεται να δώσει το Lower. Πάει τόσα χρόνια στο φροντιστήριο (προφανώς σαν τουρίστας) και ακόμη δεν ξέρει τους χρόνους (που εμάς η Miss T. στο γυμνάσιο δεν μας τους δίδαξε καν, σίγουρη ότι τους ξέραμε ήδη - οκ, τρόπος του λέγειν ήταν αυτό..). Προσπαθώ όμως να σας περάσω την τέλεια σχέση του παιδιού με τα Αγγλικά. Η οποία όπως καταλαβαίνετε είναι μηδαμινή.

Τι να κάνω ο άνθρωπος?? Προσπαθώ να του κάνω μια επανάληψη, μπας και καταφέρει να κάνει τις ασκήσεις που τους έβαλαν για το Πάσχα. Και μπας και καταφέρω να δώσω αξία στα λεφτά που δίναν τόσα χρόνια οι γονείς του στα μαθήματα. Και μπας και καταφέρει να περάσει το Lower έστω και με το χειρότερο βαθμό! Αλλά απλά δεν πάει άλλο. Είναι δυο μέρες τώρα που γίνεται αυτή η ιστορία.. Απ' το πρωί ως το βράδυ μάθημα (εντάξει ίσως κι έγω να το'χω παρακάνει λίγο, αλλά τους γονείς του λυπάμαι..). Και όχι τίποτα άλλο, με κουράζει κι εμένα αυτό. Χτες βγήκα για ένα καφέ το απόγευμα και μόλις γυρισα στο σπίτι με έπιασε απίστευτη νύστα. Σήμερα πάλι δεν είχα καν όρεξη να κουνηθώ απ'το σπίτι. Για την ακρίβεια δεν είχα καν κουράγιο.. Άσε που το πρωί δεν μπορώ να ξυπνήσω με τίποτα. Και το σκασμένο ξυπνάει στις 9! (Ποιες 9, ρε φίλε????) Το θέμα είναι ότι το παιδάκι το έχουμε στο σπίτι αυτές τις μέρες (έχουμε και μια συγγένεια, πφφφφ, οπότε καταλαβαίνετε ότι κι εγώ δεν τον αφήνω και πολύ λάσκα). Θα μαρτυρήσει το καημένο. Και μαζί του θα μαρτυρήσω κι εγώ!
Και πάνω ρε γαμώτο που πήρα απόφαση να προχωρίσω λίγο με την πρακτίκη και να συνεχίσω εκείνη την εργασία που ξεκίνησα... δεν θυμάμαι κι εγώ πότε. Όλη μέρα ασχολούμαι με τα κωλοαγγλικά. Whatever! Πόσο ακόμη θα κρατήσει..? Η κούραση μόνο να μην ήτανε.. Και τα πιασίματα στην πλάτη, επειδή κάθομαι συνέχεια στο γραφείο.. (και με τις καταλήψεις τους τελευταίους μήνες, μέχρι και πώς κάθονται στο γραφείο είχαμε ξεχάσει..).

Τεσπα. Πάλι μέσα στην γκρίνια είμαι. Θα το διαβάσει και κανείς (hint hint!!) και θα με αρχίσει πάλι στις γρήγορες. Κλασικά "Ουφ, πια! Όλο μέσα ση γκρίνια είσαι! Όλο με τα διαβάσματα και τα πειράματα σου ασχολείσαι! Βγες και λίγο έξω!" μπλα μπλα μπλα...

Αυτά.. Α, να σας ποστάρω και το videoclip από το τραγούδι που μου κόλλησε ο Άρις (που το τραγούδησε the last time που πήγα Βυθό) και το ακούω συνέχεια αυτές τις μέρες και ηρεμώ.

Βιαστικό πουλί του Νότου - Γ. Κότσιρας και Στ. Δρογώσης

Και τώρα rant off γιατί σε λίγο ο Μορφέας θα μας κυνηγάει.. :D

..There she goes again..

2007-03-26T00:25:00.000+03:00

There she goes, There she goes again, Racing through my brain, And I just can't contain, This feeling that remains, There she goes, There she goes again, Pulsing through my veins, And I just can't contain, This feeling that remains...

Απλά έτσι ήθελα να κάνω αυτό το ποστ, για το τραγούδι που το θυμήθηκα ξαφνικά εκεί που καθόμουν σήμερα.. Εδώ είμαι. Δεν έχω φύγει. Ούτε έχω ξεχάσει κανέναν. Απλά τον τελευταίο καιρό δεν παίζει γενικά πολύ όρεξη. Λίγο μας έχει φάει και η πρακτική.. (Μας είχε δηλαδή, γιατί είναι πάνω από μια βδομάδα που την έχω ψιλοπαρατήσει..). Λίγο μας έτυχε και μια αρρώστια. Δεν θέλει και πολύ ο άνθρωπος. Όλα στη ζωή όμως πάνε καλά.. Σχετικά.. Δεν το λες πάντα.. Αλλά σε γενικές γραμμές, ναι. Εξαρτάται.. Βασικά, όπως το πάρει κανείς. Αχ, δεν ξέρω. Τελοσπάντων. Δεν έχω να πω τίποτα άλλο. Εξ' αρχής δεν είχα. Απλά ήθελα να κάνω ένα ποστ, έτσι για να σας πω ότι είμαι εδώ..
Αυτά.
Και τώρα ύπνο, γιατί εμ δεν έγινα καλά, εμ βγήκα το Σάββατο έξω ενώ μόλις είχα σηκωθεί απ' το κρεβάτι άρρωστος άνθρωπος (και ποιος φταίει γι'αυτό??), εμ δεν κοιμάμαι και νωρίς και επιβαρύνω την κατάσταση μου.. (κι έχω κι ένα λαιμό.. φωνή δεν βγάζω..).

G'nite :)

Time to teach

2007-03-06T22:32:00.000+02:00

Όπως οι περισσότεροι που διαβάζετε αυτό το blog ήδη γνωρίζετε, ξεκινάω πρακτική.

Αυτό το εξάμηνο, όπως είναι ευρέως γνωστό, πάει για φούντο, όπως και το προηγούμενο. Αφού λοιπόν πέθανα από το κωλοβάρεμα, τα ξενύχτια, τα ποτά, το καθισιό κλπ κλπ ύστερα από πολύ σκέψη (ελάχιστη για την ακρίβεια, κυρίως ενθουσιασμός), πήρα τη γνωστή απόφαση.

Καλώς ή κακώς, σε αυτό το εξάμηνο, με το λίγο μυαλό που διαθέτω, δήλωσα το μάθημα της Πρακτικής Άσκησης, έτσι για να μην κάθομαι. Μίλησα λοιπόν με τον Γιάννη (aka Κουτσό) στο σχολείο, μίλησα και με τον καθηγητή μου στο πανεπιστήμιο και αφού έκλεισα για το Ανατόλια (λες και έκλεισα σουίτα, πού να'ξερα η άμοιρη), πήρα το ΟΚ για να ξεκινήσω. Τα λεγόμενα όσων ήδη είχαν πάρει το μάθημα ήταν ενθαρρυντικά. Αλλά ξεχάσαμε να λάβουμε υπόψην μας τη διαφορά Δημόσιο και Ιδιωτικό σχολείο. Εκεί την πατήσαμε (όχι μόνο εγώ, αλλά και δυο φίλοι που πάμε πακέτο σ'αυτές τις περιπτώσεις).

Σήμερα λοιπόν το πρωί είχαμε το πρώτο ουσιαστικό (πέρα από τα γραφειοκρατικά) συναδελφικό ραντεβού με τον Γιάννη... Αρχικά μας έκανε ένα tour στους χώρους που θα δουλεύουμε => 2 εργαστήρια => 2 ΚΛΟΥΒΙΑ. Ναι, από 'δω και πέρα θα ζήσουμε την ακαδημαϊκή μας καρίερα (μέχρι να τελειώσει η πρακτική) μέσα σε δύο (ένα μικρό κι ένα μεγάλο) κλουβιά, γεμάτα από διατάξεις και όργανα. Εκεί θα ετοιμάσουμε τις εργασίες μας, εκεί θα δουλέψουμε τις διατάξεις μας... ε, και κάποια στιγμή θα βγούμε από 'κεί, για να μπούμε σε κανονικό εργαστήριο να διδάξουμε τις εργασιές μας. Ευτυχώς γλιτώνουμε τη διδασκαλία θεωρίας, πράγμα που φοβόμουν άπειρα να κάνω σε τάξη και μου φαινόταν υπερβολικά δύσκολο (τώρα να πας και να διδάξεις σε παιδάκια Γ' Γυμνασίου τη θεωρία του Νόμου του Οhm, ε δεν είναι και ότι πιο εύκολο. σιγά και δεν σε προσέξανε.).

Αφού λοιπόν μας έδειξε τα σκαμπώ που θα θρονιαστούν οι κώλοι μας για τους επόμενους 2 μήνες, μας είπε και τι ακριβώς θα κάνουμε. Αυτή λοιπόν είναι η δουλειά μας:

Από τα πειράματα Ηλεκτρισμού για την Γ' Γυμνασίου και Μηχανικής για την Α' Λυκείου, θα πρέπει να διαλέξουμε 10 θέματα, από τα οποία θα κάνουμε τα 8 σε υπεραναλυτικές εργασίες εργαστηρίου (κοινώς φτιάχνεις το δικό σου πείραμα) τις οποίες και θα εξετάσει ο καθηγητής από το πανεπιστήμιο. Από αυτά τα 8 θέματα, τα 2 θα πρέπει να τα διδάξουμε σε τάξη. (και αντί να κάνει ο Κουτσό το μάθημα, θα το κάνουμε εμείς).

Το θέμα είναι: Θα πρέπει να έχουμε όσο το δυνατόν περισσότερο δική μας διάταξη. Κοινώς να τη σχεδιάσουμε εμείς. Και να μην χρησιμοποιήσουμε τις τετριμμένες μεθόδους. Επίσης θα πρέπει να βρούμε τρόπο ώστε κάνοντας το πείραμα, να βάζουμε τη φαντασία των μαθητών να δουλεύει σε άλλο επίπεδο (αυτό δεν το κατάλαβα) και οι ερωτήσεις πάνω στο πείραμα να βοηθούν τους μαθητές να καλλιεργήσουν την κριτική τους σκέψη (έλεος όμως, τι ακριβώς μπορείς να σκεφτείς όταν έχεις 1 πολύμετρο, 1 διακόπτη και 2 καλώδια?).

Ε, μετά και από το όλο μπλα μπλα του Γιάννη, ήρθα και κόλλησα. Αγχώθηκα και δεν ξέρω τι να κάνω. Μέχρι που σκέφτομαι να κόψω την πρακτική και να την ξαναδηλώσω σε άλλο εξάμηνο σε δημόσιο σχολείο (είχαμε και τα κονέ εδώ, τρομάρα μας..). 'Ασε που άμα ανοίξει η σχολή δεν θα προλαβαίνω ούτε να φάω!

Τα θέματα του Ηλεκτρισμού είναι: Νόμος Ohm, Αντίσταση σύρματος, Σύνδεση παράλληλα και σε σειρά, Διακοπή και Βραχυκύκλωμα, Η/Μ Επαγωγή, Γεννήτρια, Ανόρθωση εναλ. τάσης.
Και τα θέματα της Μηχανικής: Διατήρηση ορμής, Τριβή σε κεκλιμένο, Διατήρηση ενέργειας στην Ελ. Πτώση, Οριζόντια Βολή και κανα δυο ακόμη.

Guys, θερμή παράκληση, όποιος έχει οποιαδήποτε ιδέα (ακόμη και χαζή) για διάταξη ή ερωτήσεις, please, ας μου το πει. Η βοήθεια είναι πάντα ευπρόσδεκτη. Νομίζω ότι αυτή τη στιγμή έχω μπλοκάρει από ιδέες, οπότε αν σας έρθει ποτέ τίποτα στο μυαλό, κάντε ένα κόπο και πείτε το μου.. Και θα φροντίσω να βάλω το όνομα σας στη βιβλιογραφία του πειράματος..

Αυτά.
Άντε και καλή αρχή.

The Θ matter

2007-02-23T23:59:00.000+02:00

Πρέπει να δηλώσω εξ'αρχής ότι αυτό το ποστ είναι εξαιρετικά αφιερωμένο σε ένα Θ. Το χρωστάω. Ναι, ναι, καλά κατάλαβες καλό μου. Πάει σε σένα και μόνο σε σένα. Υπό την μουσική υπόκρουση των Pearl Jam, αρχίζω.. (τζιν με τόνικ απόψε. όχι τσιγάρα. ειδικά για σένα)

Τι γίνεται λοιπόν όταν το γράμμα Θ σε κυνηγάει? Ναι, αυτός ο χοντρός κυριούλης με τη ζώνη, που θα έλεγε και η ξαδερφούλα μου που είναι πρώτη Δημοτικού. Δύο είναι οι λύσεις. Και δυστυχώς τις έχω και τις δύο.

Ή το αγαπάς, έστω και καταλάθος, και συνεχίζεις τη ζωή σου μαζί του ή προσπαθείς να το αποφύγεις. Και αυτό μάλλον συνεχίζει να σε κυνηγάει.. (Μα δεν σε θέλω, ΦΥΓΕ!) Μέση λύση δεν υπάρχει. Και το έχω διαπιστώσει.

Θα ξεκινήσω με τη δεύτερη περίπτωση, που είναι και η απλούστερη. Αυτό το Θ ήρθε σχετικά πρόσφατα στη ζωή μου. Δεν περίμενα ότι θα είχε τέτοια εξέλιξη. Ή αυτό είναι επίμονο ή όλη η υπόλοιπη παρέα. Πάντως τα πράγματα δεν δείχνουν να φεύγει σύντομα. (Λέτε να το αγαπήσω στο τέλος?). Ξεκίνησε από μια παρέα. Ούτε που το ήξερα το άτομο.. Λίγο σπασμένο τηλέφωνο, και δεν άργησε να γίνει το misunderstanding. Τώρα το πώς βρέθηκα εγώ μπροστά του? Χεχε, ωραία ιστορία που δεν σας αφορά. [ναι Θ που σου αφιερώνω το ποστ, καλά κατάλαβες]. Και αφού αρχικά είπα να το παίξω ευγενική και να φερθώ καλά, τελικά είπα λιγάκι να ξεκόψω.. Έλα όμως που οι υπόλοιποι δεν συμφωνούνε! Και δεν ξέρετε τι παρέα έχω.. Και έτσι για μια ακόμη φορά θα βρεθώ μπροστά στο Θ χωρίς να ξέρω τι να κάνω.. Το άτομο είναι πολύ καλό και πολύ συμπαθητικό. Τώρα εγώ τι πρόβλημα έχω μαζί του.. Να σας πω την αλήθεια, δεν ξέρω τι μου φταίει. Λίγο η παραξενιά μου, λίγο κάτι άλλες καταστάσεις, λίγο η επιμονή των άλλων.. Ρε, λέτε να το αγαπήσω και αυτό στο τέλος??

Και τώρα ερχόμαστε στην πρώτη περίπτωση. Η αγάπη μου. Αυτό το Θ είναι που αγάπησα καταλάθος. Το γνώρισα πριν 3 χρόνια. Το συμπάθησα. Το αγάπησα πριν 2 χρόνια. Το λάτρεψα. Ένα χρόνο δουλέψαμε μαζί. Την επόμενη χρονιά, ένας από τους λόγους που πήγα να βοηθήσω, ήταν και το Θ. Ένα άτομο που τα 2 τελευταία χρόνια μου έχει σταθεί σαν αδερφή μου.. Ξέρει τα πάντα για μένα. Και όσα δεν έχω πει, τα έχει καταλάβει.. Τρέλα, η λέξη που μας χαρακτηρίζει. Έχουμε 2 χρόνια διαφορά και όμως έχουμε ταιριάξει πολύ. Δεν την αντιμετωπίζω καθόλου ως μικρότερη. Ίσα ίσα. Οι συμβουλές της, τις περισσότερες φορές, είναι κάτι παραπάνω από καλές και χρήσιμες. Αφήστε που με έχει ψυχολογίσει απόλυτα. Το κακό είναι ότι έχουμε τα ίδια μυαλά. Ξέρετε τι σημαίνει αυτό. Απλά δεν υπάρχει άτομο που να μπορεί να μας συμμαζέψει όταν είμαστε μαζί. Είναι πρακτικά αδύνατο. Μάλιστα τον τελευταίο καιρό κάναμε το ίδιο λάθος. Μάλλον δεν φταίγαμε εμείς όμως. Γιατί, άντε εγώ ήμουν χαζή και στον κόσμο μου. Εμ, η άλλη άντε και είναι χαζή (χεχε!! αχ, σιγά μη βαράς, ντε!). Δεν είναι στον κόσμο της όμως. Ειδικά αυτήν την περίοδο. Πώς την πάτησε? Kάτι παίζει εδώ!

Αλλά δεν είναι η βλακεία που μας έδεσε τόσο. Πέρσυ, τέτοιο καιρό περίπου... Εντάξει, συγγνώμη, λιγό νωρίτερα, περάσαμε και οι δύο μια πολύ περίεργη φάση.. Μην περιμένετε να καταλάβετε. Μόνο εμείς καταλαβαίνουμε πλέον (είναι χάρισμα!). Αυτό όμως ήταν που μας έδεσε. Εκείνη την εποχή κάψαμε απίστευτα εγκεφαλικά κύτταρα από σκέψη και ακτινοβολία κινητών (κουσούρι θα μας μείνει στο τέλος). Αναλώσαμε πολλές ώρες συζητήσεων και random talking, που τελικά μπορεί και να μην άξιζε κιόλας. Όλα αυτά όμως μας φέρανε πολύ κοντά. Και είμαστε εντελώς διαφορετικές προσωπικότητες!
Ίσως κάποια άτομα του περιβάλλοντος μου, να μην την συμπαθούν. (όχι ίσως. ξέρω ένα τουλάχιστον και αυτό μου φτάνει). Αλλά όποιος κρίνει έτσι, βγάζει πολύ γρήγορα συμπεράσματα γι'αυτό το Θ. Συγγνώμη guys, αλλά απλά δεν ξέρετε. Μακάρι να ξέρατε. Τότε θα με καταλαβαίνατε. Ή μήπως ο λόγος είναι ότι ξέρετε? Δεν ξέρω. Πρόβλημα σας.

Είναι πολλά αυτά που θέλω να γράψω, αλλά θα βγουν πολλές πληροφορίες στη φόρα και δεν παίζει. Άνθρωποι είμαστε, έχουμε και μυστικά. Μας φτάνει που τα συζητάμε μεταξύ μας. Ξες κάτι Θ? H Redland είναι ένα μέρος και για σένα. Σου ταιριάζει.

Σ'αγαπάω και θα είμαι πάντα δίπλα σου.

Αυτά.

ps. Satisfied? :)

5 things about me, Wi-i don't know...

2007-02-22T00:38:00.000+02:00

Δεν μπορούσα να κάνω αλλιώς. Έπρεπε να δεχτώ κι εγώ την πρόκληση.

Here it is, λοιπόν:

Δεν θυμάμαι τους συμμαθητές μου από τη Δευτέρα ως και την Έκτη Δημοτικού. Είναι τα χρόνια του Δημοσίου που δεν θέλω να θυμάμαι. Δεν τους πήγαινα ποτέ. Γι'αυτό και τους ξέχασα. [Τελικά πολλοί το έχουμε αυτό. Είδα στο blog σου, anwnyme, ότι συμπάσχει και η ttalou. -The Forget My Classmates (not all of them) Union-]
Έχω πάθει κρίση πανικού. (Όσοι δεν ξέρετε τι σημαίνει αυτό, σας εύχομαι να μην το μάθετε ποτέ. Και κυρίως, να μην το πάθετε.) Έπαθα κι άλλες. Αλλά εκείνο το συγκεκριμένο βράδυ έπαθα μια απ'τις χειρότερες. Έφταιγε το ποτό και κάποιο προσωπικό μου θέμα. Ψιλοχάλασα τη διάθεση ενός φίλου. Εκεί κατάλαβα ότι το παιδί αυτό ήταν πραγματικός φίλος. ("Αρτ! τις ει;", θυμάσαι?)
Είμαι λίγο ψώνιο. Και καμιά φορά σνομπ. Το κακό είναι ότι πολλές φορές το δείχνω. Κάνω προσπάθειες όμως να το ξεπεράσω.
Επίσης είμαι λίγο κακομαθημένη. Δεν φταίνε οι γονείς μου γι'αυτό. Δεν ξέρω πώς έγινε. Αλλά με πειράζει όταν δεν γίνεται το δικό μου. Και ας μην το δείχνω πάντα. Τουλάχιστον μερικές φορές το ξεπερνάω.
Το μυαλό μου είναι πολύ περίεργο. Έχω απίστευτη φαντασία. Δεν ξέρω όμως αν αυτό είναι καλό. Μερικές φορές μπερδεύω πράγματα και καταστάσεις. Μπορεί να μου στοιχίσει τελικά.

Παρόλα αυτά, είμαι ακόμα η Μάτα.

Φυσικά δεν μπορώ να αντισταθώ και πετάω κι εγώ με τη σειρά μου το μπαλάκι στους εξής: Άρι, Αχιλλέα, Δημήτρη, Εβελίνα και Ίωνα :P

ps. anwnyme, sorry που άργησα να κάνω repost ;)

On my mind...

2007-02-19T22:56:00.000+02:00

...On my mind, On my mind, On my mind, On my mind there's a thing that I can't explain, And I'm quite, Yes I'm quite, Very quite, Really quite most of my time, On my mind... On my mind.... Yes I'm quite... Really quite...
-The Sunday Drivers-

Τελικά είναι όλα στο μυαλό μας.
Κάθομαι ξάνα μπροστά στο pc, με ένα ποτήρι ουίσκι (χωρίς πάγο) και τσιγάρα. Θα μου γίνει συνήθειο στο τέλος. Η φαντασία μου οργιάζει. Τρελές ιδέες και συνάμα τρελές καταστάσεις. Είναι ωραίο μερικές φορές να μην είσαι καλά. Αρκεί βέβαια μετά να μπορείς να ξεπεράσεις εύκολα την κατάσταση. Αλλιώς σε παίρνει από κάτω. Όχι. Δεν το άφησα να με πάρει από κάτω. Στο κάτω κάτω δεν υπήρχε λόγος. Μερικά πράγματα σου φαίνονται πολύ δύσκολα. Αλλά όταν έρχεται ο καιρός τους και συμβαίνουν βίαια, τότε βρίσκεις τον τρόπο να τα αντιμετωπίζεις.. Πολύ πιο εύκολα απ'όσο νόμιζες.. Το κάνεις για σένα πάνω απ'όλα. Αυτό βέβαια δεν συμβαίνει κάθε φορά, δυστυχώς..

Τελικά η Redland μπορεί να μην υπάρχει μόνο στη μπλογκόσφαιρα. Μάλλον υπάρχει και στο μυαλό μου. Υπάρχει όμως. Την έζησα. Και είδα πώς είναι. Είναι κάλυτερα λοιπόν να μείνει κλεισμένη στο pc. Ας εξαπλωθεί μέσα σ'αυτά τα όρια. Της φτάνουν νομίζω. Άλλωστε εκτός pc δεν κάνει και πολύ καλή δουλειά. Μάλλον καταστρέφει. Είναι πιο ωραία όλα εδώ μέσα.

Αναρωτιέστε τι μαλακίες λέω. "Μάλλον τη βάρεσε το ουίσκι". Όχι. Δεν είναι έτσι. Είναι "ειδήσεις από τον κόσμο μέσα μου" που θα έλεγε και ένας φίλος. Τελικά Άρι, η ατάκα δούλεψε. "You still got your legs. Move forward, you asshole". I still got them, I guess. Τουλάχιστον αυτό βλέπω κοιτώντας προς τα κάτω.

...Φτάσε στον πάτο, εκεί που δεν υπάρχει πιο κάτω, και βρες την ευτυχία κρυμμένη, κομμένη και ραμμένη για σένα..

Δεν την βρήκα εκεί ακριβώς. Έτυχε να βρίσκεται αρκετά ψηλότερα από τον πάτο. Ευτυχώς. Είχα πει, όταν συζητούσα το θέμα του blogging, ότι δεν θέλω ο κόσμος να μαθαίνει όλες μου τις σκέψεις, παρά μόνο τις βλακείες που σκέφτομαι. Τελικά μάλλον δεν είναι έτσι. Θα μου πεις, "Γιατί ρε ψώνιο, ποιος νομίζεις ότι σε διαβάζει?". Ε, δεν έχεις και άδικο εδώ που τα λέμε. Αλλά να, όποιος τύχει να το διαβάσει, μ'αρέσει που θα καταλάβει τι σκέφτομαι. Είναι καλύτερα όταν το μοιράζεσαι με άλλους. Και ας μην σε ξέρουν. Δεν είναι όλα τόσο απρόσωπα στο internet. Μπορεί να μην με ξέρεις, φίλε αναγνώστη, αλλά δεν έχει και πολύ σημασία. Σίγουρα έχεις νιώσει αυτό που νιώθω κι εγώ. Και με καταλαβαίνεις. Για σας που με ξέρετε, σίγουρα καταλαβαίνετε πολλά περισσότερα από το πώς νιώθω. Ξέρετε ίσως και κάποιες λεπτομέρειες παραπάνω. Αλλά πλέον δεν έχει καμία σημασία.

Είναι πολλές οι φορές που κάποιος εννοεί κάτι και εμείς το παίρνουμε αλλιώς. Και τότε αυτό υπάρχει μόνο στο μυαλό μας. Και αν ο άλλος δεν εννοεί κάτι? Ή αν δεν το κάνει ξεκάθαρο? Τότε πάλι εμείς φταίμε γι'αυτά που βρίσκονται στο μυαλό μας? Η απάντηση κάποιων θα ήταν "Ναι". Στο κάτω κάτω το μυαλό είναι δικό σου. Όχι οτι το ορίζεις απαραίτητα, αλλά δεν παύει να είναι δικό σου. Και άρα εσύ φταις. Και η απάντηση κάποιων άλλων θα ήταν "Όχι". Γιατί αν ο άλλος δεν ξεκαθαρίζει πλήρως αυτά που θέλει να πει, τότε γιατί να φταις εσύ? Το μυαλό σου πάντα δημιουργεί καταστάσεις σύμφωνα με τα σήματα που δέχεται. Και άρα δεν είναι δικό σου το λάθος. Δεν το ήθελες. Κατά λάθος συνέβει. Αλλά τελικά σε τέτοιες περιπτώσεις καταλήγεις να φταις εσύ. Και μόνο εσύ. Γιατί να φταίει ο άλλος? "Εγώ στο είπα. Τώρα αν εσύ δεν το κατάλαβες.." Ο εγωισμός πάνω απ'όλα. Ε, λοιπόν κι εγώ έβαλα τον δικό μου εγωισμό πάνω απ'όλα και στην πραγματικότητα και στο δικό μου το μυαλό και δεν φταίω εγώ. Ή μάλλον φταίω, αλλά όχι τόσο πολύ. Αλλού πάει το βάρος, και όποιος κατάλαβε, κατάλαβε. Και γι'αυτό Είμαι η Μάτα και είμαι καλά και πάντα θα προχωράω μπροστά. Με ή χωρίς κάποια πράγματα που θεωρούσα απαραίτητα στη ζωή μου (που τελικά ίσως και να μην είναι. Όχι ίσως, δεν είναι).

Θα προσπαθήσω, σχεδόν το υπόσχομαι, ότι από το επόμενο ποστ θα με δείτε αλλιώς. Όχι το "μονίμως τα έχω βαμμένα μαύρα" άτομο. Γιατί μερικές φορές, όταν φεύγει κάτι απ'τη ζωή μας, μας κάνει καλό. Νιώθουμε άλλοι άνθρωποι. Άλλωστε, αν είμαι εγώ καλά τα πράγματα θα είναι πιο άνετα. Δίκιο δεν έχω?

Cheers!

Onirama ή OniΡέμος feat. Ζιώγαλας?

2007-02-16T00:16:00.000+02:00

Θα πρέπει να τονίσω εξ'αρχής ότι δεν είμαι καλά απόψε. Και άρα μπορεί να μην καταφέρω να σας περάσω την τρελή ατμόσφαιρα των Onirama. Παρόλα αυτά, πρέπει να κάνω το ποστ τώρα (και ήδη άργησα) γιατί σε λίγο θα έχω ξεχάσει τα πάντα. (Ήταν δυνατή εμπειρία, αλλά δυστυχώς στη ζωή μας μερικές φορές συμβαίνουν γεγονότα που ξεπερνάν κι εμάς τους ίδιους, και απορροφούμενοι από αυτά, ξεχνάμε πολλά άλλα).

Καταρχήν, προχθές (πλέον, αφού είναι περασμένες 12 και άρα έχουμε 16/2) ήταν του Αγίου Βαλεντίνου. Χρόνια πολλά, Βαλεντίνε μου (στα είπα και απ'το τηλέφωνο) και όλοι όσοι γιορτάζατε ονομαστικά. Είναι όμως και η μέρα των ερωτευμένων. Αυτό όμως πώς να το πάρει κανείς?? Ας πούμε εγώ, που για μια ακόμη φορά κατάφερα αυτή τη μέρα να είμαι μόνη μου, αν είμαι ερωτευμένη με κάποιον, γιορτάζω?? Ή γιορτάζουν μόνο αυτοί που είναι ζευγάρια? Πάντα την είχα αυτή την απορία. Αν και το όλο θέμα εμένα μου φαίνεται λίγο ηλίθιο και ο σκοπός του καθαρά εμπορικός, ας μην χαλάσουμε τις καρδιές των ερωτευμένων. Κανονικά, όλοι μας, θα έπρεπε να γιορτάζουμε κάθε μέρα. Αλλά το προσπερνάμε. Και σας μεταφέρω λίγο πίσω στο χρόνο, στην Τετάρτη 14/2/07.

Στο Club του Μύλου παίζουν οι "Onirama και Guest..?" όπως έλεγε και η αφίσα. Aποφασίζουμε λοιπόν εγώ, η Μαρία, η Ρούλα, η Γιώτα και η Ξένια να πάμε στους Onirama. Κλασικές μπακούρες και οι πέντε. Ίσως κάποιες κι από επιλογή μπακούρια. But that's not the point. Τα κανονίζουμε λοιπόν ωραία και καλά και δίνουμε ραντεβού στο Μύλο. Δεν θα αναφέρω για κάτι που είδα πριν φύγω απ'το σπίτι και μου χάλασε τη διάθεση, ούτε για την αργοπορεία της Μαρίας και την επίσης κατεστραμμένη της διάθεση (μ'αυτήν την κοπέλα όλα τα περνάμε μαζί τελικά. Όλα μα όλα.) και κάποιες άλλες μικρές λεπτομέρειες. Θα φτάσω κατευθείαν στο Μύλο. Η Ρούλα, η Ξένια και η Γιώτα είχαν ήδη μπει (και καλά κάνανε, σιγά μην περιμέναν εμάς) και είχαν πάει επάνω και σχετικά στη μέση. Καλό spot για να βλέπουμε όλη την μπάντα καλά. Φυσικά δεν είχαμε τραπέζι. Άλλωστε τι να το κάνουμε? Next time θα συνεννοηθώ με την Ιουλία girls, πρώτο τραπέζι. Φτάνουμε λοιπόν στο Club με τη Μαρία και με ψυχολογία χυμένη στα Τάρταρα. Περνάμε την είσοδο. Στο μαγαζί επικρατεί ΠΑ-ΝΙ-ΚΟΣ. Μετά κόπων και βασάνων φτάνουμε στα κορίτσια. Και εκεί από ψηλά βλέπω τη λαοθάλασσα που βρίσκεται εντός του μαγαζιού. "Καλή φάση", σκέφτομαι. Και όντως ήταν. Τελοσπάντων, βολευόμαστε από άποψη παλτών κλπ και περιμένουμε να ξεκινήσει το show. "Ελπίζω να μας φτιάξει η διάθεση", σκέφτομαι κοιτώντας τη Μαρία, η οποία με κοιτούσε και προφανώς σκεφτόταν ακριβώς το ίδιο πράγμα. [...γιατί ό,τι δε σε σκοτώνει, σε κάνει πιο δυνατό, ό,τι δε σε σκοτώνει, σε κάνει πιο ζωντανό...]

Σε κάποια φάση αποφασίζουν λοιπόν και οι Onirama να ανέβουν επί σκηνής. [Κοίτα να δεις όμως πώς αλλάζει ο κόσμος. Καμία σχέση με τους τύπους που παίζανε στο Malt&Jazz. Τρελή αλλαγή μέσα σ'ένα χρόνο. Και οι δικοί μου φίλοι (hint) έτσι θα γίνουν δηλαδή σε κάνα δυο χρόνια? Αμάν..]. Συνεχίζω. Με το που βγαίνουν, γίνεται ένα παραλήρημα για τον Θοδωρή (και τον κώλο του. E, sorry, αλλά αυτό πάνε να δουν όλες!) και την λοιπή μπάντα. Και ξεκινάει το show! Ο κόσμος είναι όρθιος και χορεύει. Ο Θοδωρής έχει βρει τη χαρά του να κουνιέται στη σκηνή. Η μπάντα τα σπάει. Ε, τι άλλο θέλετε? Να σας πω την αλήθεια, εγώ περισσότερο απ'όλους πάω τον drummer, ο οποίος (hint για μερικούς μερικούς) είναι πάρα πολύ καλός (και έπαιζε και με 35 χιλιάδες πιατίνια!). Αλλά γενικά η μπάντα έδινε πολύ καλό εαυτό that night. [...words can't describe the feeling and the way you lied, These games you play they're going to end in more than tears someday, Ah-ha Enola Gay, it shouldn't ever have to end this way...] Και φυσικά παίξανε το τρελό χιτ "Ο Χορός (Κλείσε τα μάτια)" και έγινε... δεν ξέρω πώς ακριβώς να το πω... Το αφήνω, μάλλον καταλάβατε.

Γενικά λοιπόν επικρατούσε ένα τρελό κέφι και πάνω και κάτω απ'τη σκηνή. Και ναι!, έφτιαξε και η διάθεση μας! Κι όμως! Και φτάνουμε στους guests. Guest 1: ο Ζιώγαλας, οεο! Μάλλον θα τους γράψει τραγούδια. Είπαν μαζί εκείνο που λέει "μην ξαναρθείς απ'τη δουλειά δεν το αντέχω, δεν το μπορώ να σ'αντικρύσω φιλικά" (hint?) και τη "Βασιλική" ή όπως το λένε [you know, Βασιλική τον έρωτα πολύ βαρύ τον πήρες..]. Κάλο concept ο Ζιώγαλας πάντως. Guest 2: Αντώνης Ρέμος! (εξού και το OniΡέμος, όπως είπε και ο ίδιος). Είπαν μαζί το "Μείνε" με μουσική Can't Stop-Red Hot Chili Peppers, παίξαν και ένα κομμάτι από το Smells like teen spirit των Nirvana.... (εδώ είναι το καλύτερο).... Ο Θοδωρής κατεβαίνει απ'τη σκηνή. Ο drummer παίρνει την ηλεκτρική κιθάρα. Ο Ρέμος κάθεται στα drums και παίζουν το "Cheeka-boom" με τον drummer να κάνει επίσης και φωνητικά. Να μην σας πω τι γέλιο έπεσε. Κορυφαίοι όλοι τους! Αυτό που μου άρεσε πολύ στον Ρέμο, αν και δεν τον πάω και πολύ, είναι ότι ήταν πολύ άνετος. Είχε πολύ διαφορετικό στυλάκι και ήταν cool. Αυτό μ'άρεσε.

[...τα καράβια μου καίω, τα καίω, δεν θα πάω πουθενά, μπρος στα πόδια σου κλαίω, μη μ'αφήσεις σου λέω, να σ'αφήσω ξανά...]

Επιστρέφουμε όμως στους Onirama. Κατά το live κάναμε διάφορα με τα κορίτσια. Καταρχήν ρίξαμε τρελό χορό. Ένα θα σας πω. Εγώ σε μπουζούκια δεν πάω, therefore δεν ανεβαίνω να χορέψω σε τραπέζια. Και όμως στους Onirama, 1) γιατί ήθελα να βλέπω καλύτερα και 2) γιατί είχε πολύ κόσμο και δεν μπορούσα να κουνηθώ με την άνεση μου, ανέβηκα σε τραπέζι! Ω, ναι! Άλλο. Η Ξένια έχει κόλλημα με τον Θοδωρή. Εκεί λοιπόν που ο Θοδωρής σαν γνήσια ψωνάρα-frontman πήγαινε ανάμεσα στο κοινό και τραγουδούσε (Dancing Queen ala Raining Pleasure)-χαιρετούσε, έφτασε και μέχρι εμάς. Και η Ξένια του πέρασε το φουλάρι της στο λαιμό. Το οποίο φουλάρι, αργότερα που ανέλαβε ο βιολιστής και έριξε τις τζαζιές του, φάνηκε πάρα πολύ χρήσιμο. Τελικά το φουλάρι η Ξένια το άφησε στο Θοδωρή. Η Ιουλία δεν ξέρω τι έκανε μόλις το ανακάλυψε. Όχι και πολλά όμως. Πρέπει να το'χει συνηθήσει. Άλλο. Είμαι σίγουρη ότι είδα τον δίδυμο αδερφό του Άρτζο απ'τους Deniro (ή τον άλλο εαυτό του Άρτζο). Ολόιδιοι όμως. Μαλλιά, χρώματα, ρούχα, μπουφάν, σωματότυπος. Όλα! (Ναι εντάξει, έχω παρατηρήσει τα πάντα πάνω στον Γιάννη. Και σε όλους τους υπόλοιπους. Sorry! Κοπέλα είμαι, το μάτι μου κόβει.). Δεν θα αναφέρω τη συνέχεια. Απλά για να σας φύγουν οι απορίες, το παιδί το λέγανε Μάριο και έχει δει τους Deniro. Κάπως έτσι λοιπόν κύλησε το βράδυ. Είδαμε και κάνα δυο γνωστούς στο μαγαζί και όλα καλά. Στις τρεις το live τελείωσε. Και όλοι σπεύσανε να φύγουν. Κατά τις 3μιση και αφού η Ξένια χαιρέτησε το Θοδωρή, φύγαμε κι εμείς. Καβατζώσαμε και δύο αφίσες. By the way, Ξένια μου τη χρωστάς τη μία.

[...το ξέρω, θα'ρθεις, μια μέρα να με ξαναδεις, το ξέρω (ναιιι), θα'ρθεις (το ξέρω), μια μέρα να με ξαναδεις...]

Ωραία βραδιά, έτσι? Και για την ιστορία, αφού πήρα ταξί και την έκανα απ'το Μύλο, πήγα κέντρο, βρήκα τη sister και πήγαμε Θερμαϊκό για ποτό. There came Χάρης too. Και τελικά τα ήπιαμε όλοι μαζί. Ακόμη πιο ωραία βραδιά. Και το φινάλε είναι ότι πήγα και πλάκωσα μια μερίδα μπουγάτσα με τύρι και ένα κακάο στις 6και το πρωί! (Άρι, δέχομαι συγχαρητήρια!). Μετά ξεράθηκα στον ύπνο. Τέλεια βραδιά, ε??

Τελικά, αυτά που θέλω να γράψω γι'αυτό το βράδυ είναι πάρα πολλά (είναι ήδη 2.50πμ). Αλλά ήδη σας κούρασα πολύ με το μπλα μπλα. (Άλλωστε ο BlogMaster παραπονέθηκε γι'αυτό. Τι λες, dude? Ήταν καλύτερα τα επόμενα ποστς?). Και είναι πραγματικά πολύ δύσκολο να κλείσεις σε ένα ποστ τη μαγεία ενός live, πόσο μάλλον όταν ήταν καλό και πέρασες τζάμι. Αυτά. Καληνύχτα.

the Viper Vikings

2007-02-12T23:52:00.000+02:00

Μια ανερχόμενη και πολλά υποσχόμενη μπάντα. Μια μπάντα που πολύ θα ήθελα να την αποκαλώ "η μπάντα μου", αλλά δυστυχώς δεν είμαι μέλος. Αν και τα καταφέρνω μια χαρά ως μαμά-ψώνιο-manager της μπάντας (ω, ναι! τα κάνω όλα αυτά ΕΓΩ!). Οπότε εν μέρει είμαι μέλος. (θα μου πεις, αν δεν είμαστε εγώ και η Άρτεμις, τότε ποιός είναι..) Τέλος πάντων.

Η μπάντα αποτελείται από μια παρέα κολλητών, που συναντηθήκανε στο σχολείο. Εκτός από τα κλασικά συμμαθητηλίκια (or whatever you call it), η συνεργασία τους στο σχολείο περιελάμβανε και την κοινή τους συμμετοχή ως μπάντα των Drama και Multimedia Clubs. (Διαγωνισμός: Σε ποιό σχολείο φοίτησε η μπάντα? -Muahahahah). Η ιδιότητα του καλού μουσικού που έχει το κάθε ένα μέλος της μπάντας, οδήγησε τελικά και στο τέλειο αυτό μεταξύ τους δέσιμο. (Μα δεν γράφω σε περιοδικό. Γιατί δεν τα γράφω πιο απλά?).

Μάλλον όμως θα ήταν καλό να παρουσιάσω την μπάντα, στην τωρινή της σύσταση.

Vocals: Αστέρης Ζ.

Drums: Απόστολος Π.

Bass: Βασίλης Ζ.

Keyboards: Φοίβος Φ.

Leading Guitar: Κώστας Κ.

2nd Guitar, Back n Fro Vocals, Programming: Βασίλης Π.

Παλιότερα η μπάντα είχε ένα ακόμη μέλος, τον Κων/νο Β. (φωνητικά), ο οποίος μετά από μια σειρά επιτυχημένων εμφανίσεων αποφάσισε να αποχωρήσει από το σχήμα. Way he goes λοιπόν!

Αρχικά λοιπόν τα παιδιά ξεκίνησαν όπως και όλες οι άλλες μπάντες, παίζοντας κομμάτια διάσημων μουσικών σχημάτων, όπως Muse, Radiohead, Kasabian και άλλα πολλά. Και η αλήθεια είναι ότι άρεσαν. Και άρεσαν πολύ. Στις περσινές live εμφανίσεις τους σε γνωστό live-άδικο της Θεσσαλονίκης επικρατούσε πα-νι-κός. Όποιος ήταν εκεί, θα ξέρει. (και όποιος δεν ήταν, εγώ σας είπα να έρθετε. τώρα αν δεν, δικό σας πρόβλημα). Γενικά το στυλάκι της μουσικής που παίζανε ήταν πολύ alternative. Και αυτό που τους ξεχώριζε από τις άλλες μπάντες είναι ότι έπαιζαν περισσότερο γι' αυτούς τους ίδιους, παρά για τον κόσμο που ερχόταν να τους δει. Διάλεγαν τα τραγούδια για τα playlist με βάση το δικό τους μουσικό γούστο και όχι κάτι που να αρέσει απαραίτητα στον άλλον.

Με την πάροδο του χρόνου, και αφού κάποια μέλη της μπάντας καλλιέργησαν ακόμη περισσότερο το μουσικό-στιχουργικό τους (ναι, διότι εκτός από τη μουσική, τα παιδιά πλέον έχουν προοδεύσει και στη στιχογραφία) ταλέντο, έγραψαν τελικά και δικά τους τραγούδια. Για την ακρίβεια, πέρσυ παρουσίασαν σε κάποιο live (δεν θυμάμαι σε ποιο) δύο ολόκληρα δικά τους τραγούδια! Και το κοινό ενθουσιάστηκε! Εντάξει, πέρα από την πλάκα, τα τραγούδια άρεσαν πάρα πολύ. Το καλοκαίρι λοιπόν, αφού και τα νεότερα μέλη της μπάντας τελείωσαν με τα σχολικά τους καθήκοντα, τα παιδιά έστρωσαν τους κώλους τους κάτω και μπήκαν στη φάση της παραγωγής. Μερικά δυσάρεστα γεγονόταν κράτησαν για αρκετό διάστημα των ημερών εκείνων τη μπάντα μακριά από τις μουσικές τις δημιουργίες, αλλά ευτυχώς για όλους μας, τα πάντα ξεπεράστηκαν. Με το τέλος του καλοκαιριού η μπάντα βρέθηκε με εννιά πλέον δικά της κομμάτια, στίχοι και μουσική. Awesome, huh?

Και τελικά, φτάνουμε στο φετινό ακαδημαϊκό έτος, όπου το Δεκέμβρη (2006) γίνεται το πρώτο live για φέτος, όπου και παρουσιάζονται συνολικά 3 (αν δεν κάνω λάθος) από τα 9 κομμάτια τους, τα εξής: blunt weapon, deluge και το hit (πλέον) the hungry beast. Το στυλάκι της μουσικής είναι (κλασικό για τα παιδιά) Indie, Alternative, Electronica. Πιασάρικα όλα τα κομμάτια που παίζουν, δικά τους και μη. Αυτή τη στιγμή, η μπάντα βρίσκεται σε φάση ηχογραφήσεων και άπειρης βλακείας [όποιος κατάλαβε, κατάλαβε ;) ]. Πάντως αξίζει να τους δείτε έστω και μία φορά live. Πιστέψτε με, όσοι δεν έχουν έρθει, απλά χάνουν πολλά.

Για όσους ενδιαφέρονται να δουν το artwork της μπάντας (όπως η φωτό άνωθεν), να ακούσουν τα 3 ήδη ηχογραφημένα κομμάτια που αναφέρονται παραπάνω, αλλά και να μάθουν περισσότερα γι' αυτήν:

The Official Band Site

και

http://www.myspace.com/vipervikings

Αυτά λοιπόν. Ίσως όχι η καλύτερη παρουσίαση, άλλα δυστυχώς δεν μου είναι και πολύ εύκολο να γράψω αντικειμενικά για τους φίλους μου :)

Να 'μαι λοιπόν κι εγώ...

2007-02-10T01:17:00.000+02:00

Ουφ!
Τελικά μου πήρε πολλή ώρα να το φτιάξω αυτό το ρημάδι το μπλογκ. Πολλή περισσότερη απ' όση νόμιζα.. Και ακόμη δεν είναι έτοιμο. Βλέπετε στο δικό μου κόσμο, τη Ρεντλαντ, όλα είναι πιο εύκολα. Προφανώς γιατί όλα είναι στο μυαλό μου. Αποφάσισα λοιπόν, μετά από πολλές παροτρύνσεις στις οποίες θα αναφερθώ κάπου παρακάτω (εκτός αν η σκέψη μου χάσει πάλι τον έλεγχο και ξεφύγω. το κάνω συχνά, δυστυχώς), να δώσω μορφή στη Ρεντλαντ, γραπτή απ' ότι φαίνεται, και να περάσω τις σκέψεις μου εδώ. Ακριβώς εδώ.

Χωρίς να θέλω να σας προκαταβάλω από την αρχή, θα πρέπει να τονίσω ό,τι γενίκα δεν τα πάω καλά με το γραπτό λόγο. Πάντα είχα ένα μικρό πρόβλημα στο να εκφράζω τον εαυτό μου κατ' αυτόν τον τρόπο. Έτσι το πρώτο αυτό ποστ δε νομίζω ότι θα είναι κάτι σημαντικό. Περισσότερο θα έλεγα, μια πρώτη προσπάθεια, μάλλον αποτυχημένη όπως συνηθίζεται να μου συμβαίνει σ' αυτές τις περιπτώσεις. Παρόλα αυτά, η προσπάθεια είναι που μετράει. Πού ξέρετε? Ίσως με τον καιρό καταφέρω να γίνω καλύτερη.

Ένα ακόμη θέμα που πρέπει να αναφέρω είναι αυτό της γλώσσας. Στις μικρές απόπειρες μπλογκ που έκανα αραιά και που στο Myspace, τα ποστ μου ήταν κυρίως στα αγγλικά (κάπου εκεί ανακάλυψα και ότι γραπτός μου λόγος στα αγγλικά είναι μπαι φαρ καλύτερος απ' ότι στα ελληνικά). Οπότε υπάρχει η ελαφρά περίπτωση, για όσους αποφασίσουν να παρακολουθήσουν τις προσπάθειες μου στην Social Internet Life, να συναντήσουν στην πορεία κάποιο τέτοιο ποστ. Αν δεν σας αρέσει, απλά μην το διαβάσετε. No worries :)

Κάθομαι λοιπόν στο δωμάτιο μου (home alone tonight!), μπροστά στο pc (που το καημένο έχει τραβήξει τα πάνδεινα μαζί μου), με ένα πακέτο τσιγάρα και ένα μπουκάλι cola. Και προσπαθώ να σκεφτώ τι να γράψω. 'Οχι συγκεκριμένα σ' αυτό το ποστ, αλλά γενικά εδώ. Σ' αυτόν τον κόσμο που μπήκα. Στη μπλογκόσφαιρα όπως θα λέγανε και κάποιοι, και δημιούργησα το δικό μου κόσμο. Σ' αυτο το πράγμα που ξεκίνησα απόψε. Παλιότερα, ένα θέμα που με απασχολούσε πολύ και ήταν ένας από τους λόγους που φοβόμουν να ξεκινήσω το μπλογκ, ήταν το περιεχόμενο των ποστ μου. Αλλά τελικά το ξεπέρασα. Αυτό το μπλογκ το κάνω για μένα. Δεν μ' ενδιαφέρει ποιος θα το διαβάσει και ποιος όχι. Δεν έχει σημασία. Στο κάτω κάτω αυτό μπορεί και να μην το μάθω ποτέ. Δεν ήθελες να βγάλεις τις σκέψεις σου online? Ε, ορίστε. Ξεκίνα. Κάπως έτσι μου τη βάρεσε σήμερα και ξεκίνησα. Να δω πού θα με βγάλει..

Το 'χω συζητήσει πολλές φορές το θέμα των μπλογκς. Και ποτέ δεν μπορούσα να καταλάβω τη χρησιμότητα τους. Μέχρι που αρχίσα να παρακολουθώ ένα. Και μετά γίνανε δύο. Τρία θα έλεγα, αν το μπλογκ-καστινγκ θεωρείται μπλογκ. Και μετά γίνανε περισσότερα. Κάπως έτσι μου κόλλησε λοιπόν κι εμένα το σαράκι. Ίσως και να ζήλεψα λιγάκι. 'Ομως έβλεπα όλα αυτά τα ποστ και δεν πίστευα ότι κι εγώ θα μπορέσω ποτέ να καταφέρω να γράψω έτσι. Ούτε και τώρα το πιστεύω. Αλλά τώρα ξεκίνησα. Πάει. Σας αρέσει, δεν σας αρέσει, την αρχή την έκανα. Και όπως είπε κάποτε κάποιος διάσημος "Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός". (μα, τι ψεύτης)

Και κάπως έτσι περνάνε οι ώρες μπροστά στην οθόνη. Πωπω, Θεέ μου, πώς αντέχουν οι άλλοι? Όχι ότι κι εγώ πάω πίσω. Τους τελεταίους μήνες ανακαλύπτω τον εαυτό μου να κάθεται άπειρες ώρες μπροστά στο pc χωρίς να κάνει απολύτως τίποτα το ουσιαστικό. Πως είπατε? Καμμένη? Χμ, απ' ότι φαίνεται μάλλον θα γίνει μια λέξη που θ' αρχίσει να με πειράζει κι εμένα.. Δεν έχω να σας γράψω τίποτα το αστείο, τίποτα το σημαντικό. Άλλωστε όμως προείπα, είναι η αποτυχία του πρώτου ποστ (και όχι η τύχη του πρωτάρη). Με τον καιρό θα βρω καλύτερα θέματα πιστεύω. Για την ακρίβεια, θα βρω θεματα (πιστεύω, πάντα).

Και αφού λοιπόν δεν έχω να γράψω τίποτα άλλο (δεν έχω τι να τραγουδήσω, τι να πω..), θα κλείσω με τον κλασικό τρόπο που κλείνουν όλοι ή σχεδόν όλοι στο πρώτο τους ποστ. Να παρουσιάσω-ευχαριστήσω αυτούς που μου δείξανε το δρόμο (hope you don't mind dudes).

Ίωνας. Το δικό του μπλογκ ξεκίνησα να διαβάζω πρώτο. Υπήρξαν φορές που έριξα άπειρο γέλιο. Έχει έναν τρόπο όταν γράφει.. Έμαθα πολλά γι' αυτόν έτσι. Κι ας μην το ξέρει. Επίσης είναι το άτομο με τον οποίο πρωτοσυζήτησα το όλο μπλογκόθεμα. Και είχε πολλά να μου πει. (ανάθεμα κι αν έβγαλα άκρη μαζί του)
Άρις. Και το απίθανο μπλογκκαστ του. Δεν θα πω τίποτα γι'αυτό. Όποιος ενδιαφέρεται ας κοιτάξει το link. Τα σχόλια του όμως στις μικρές Myspace απόπειρες ήταν ένας από τους λόγους που βρέθηκα απόψε να γράφω εδώ. Πραγματικά ενθαρρυντικά. Έχει τελικά τον τρόπο του να σε πείθει. By the way, το παιδί έχει πολύ ωραία φωνή. Πέρα από τα θέματα και όλα τα λοιπά που λέει, η φωνή είναι ένας ακόμη λόγος για να ακούσετε το μπλογκκαστ του.
DimHap. Με κάποιες βέβαια αναστολές αρχικά, τελικά πήρε την απόφαση γρηγορότερα από 'μένα. Και καλά έκανε. Η κλασική ατάκα στο msn "Re Mata, ksekina ki esy blog na allhlovohthiomasteeee....". Εντάξει ρε Dim, ξεκίνησα. Άντε να δούμε. Α, έχω και μερικές απορίες, όταν βρειςχρόνο ;)
Και φυσικά όλοι οι μη ιντερνιτικοί παράγοντες φίλοι κλπ. που κατά καιρούς παρακολουθούσανε εκείνες τις προσπάθειες που έλεγα προηγουμένως και μου δίναν ένα go παραπάνω.

Αυτά λοιπόν για απόψε. Πρέπει και να κοιμηθούμε κάποτε. Ελπίζω η επιστροφή μου να είναι δριμύτερη.

Cheers! :)