Δυσκολεύομαι...

Βρίσκομαι σε μια κατάσταση που δεν ξέρω αν θα βγάλει πουθενά. Αλλά την προσπαθώ. Θέλω να την προσπαθίσω. Γιατί πιστεύω ότι αξίζει.

Περνάνε οι μέρες. Δεν υπάρχουν τίποτα τρελά σημάδια που να δείχνουν ότι τα πράματα πάνε καλά. Αλλά και αυτό το λίγο που γίνεται, κάτι είναι. Απ' το ολότελα..

Βέβαια είναι πολλές οι δυσκολίες. Αλλά τις έμαθα σχετικά νωρίς. Ήταν ξεκάθαρο: Τα πράγματα έχουν έτσι. Αν όμως δεν πίστευα ότι αξίζει και ότι το θέλω τόσο πολύ, δεν θα το συνέχιζα.

Το ερώτημα είναι όμως Πού βρίσκομαι τώρα;
Και δεν ξέρω πώς ακριβώς να συνεχίσω.. Τι να κάνω;
Να πάρω βοήθεια από αλλού, δεν γίνεται. Είναι ένας προς ένα το θέμα.

Κάποιος πρέπει να βοηθήσει τον εαυτό του..

Μόνο έτσι θα καταφέρω κι εγώ να δω που είμαι και τι να κάνω, για να προχωρήσω.

Δεν ξέρω πόσο καιρό μπορεί να μου πάρει. Και δεν ξέρω αν η ενασχόλησή μου με αυτό το πράγμα μου κάνει καλό. Ξέρω όμως ότι είμαι πεισματάρα και όταν θέλω κάτι πολύ, θα το παλέψω μέχρι τελικής πτώσεως για να το πάρω. Και αυτό σκοπεύω να κάνω και τώρα.

Καληνύχτα.

21st Century Junky

Ζακέτα, στενό ψηλόμεσο τζην, σταράκια, ένας καναπές και το laptop για μουσική. Κατά προτίμηση όλα σε χρώμα μαύρο.
Και αυτός είναι ένας ορισμός του σημερινού junky.

Το brit είναι εδώ και κυβερνάει.

brit -> british -> Britain -> United Kingdom

Το brit ως πρόθεμα, σημαίνει το οτιδήποτε βρετανικό. Από μουσική και ρούχα, ως φαγητό και τρόπος ζωής.


Μα πώς είναι αυτό το junky?
Ξαπλωμένο στον καναπέ του, ακούγοντας μουσική. Για ψιλοκαταθληπτική brit-pop μου κάνει. Με τη ζακέτα του, τα all time classic σταράκια του, το ψηλόμεσο τζην (που ξαναγύρισε στη μόδα, αλλά το είχε από παλία), τη φράντζα (όπως και να'ναι κομμένη, it doesnt really matter).

Η μουσική σε εκφράζει και σε κάνει να χάνεσαι σε ένα κόσμο που πλάθεις εκείνη τη στιγμή που την ακούς. Βρίσκεσαι τελείως αλλού. Σαν να έχεις φάει μανιτάρια, να έχεις καπνίσει χόρτο ή να έχεις πάρει βαριά αντικαταθλιπτικά. Σε στέλνει αλλού. Θες να κλάψεις, να γελάσεις, να τσιρίξεις και να χαθείς στο δικό σου κόσμο, που είναι καλύτερα. ΟΧΙ, δεν είσαι emo ή πώς στο διάολο θέλουν να ονομάζονται αυτοί. Είσαι ο εαυτός σου, μόνο που δεν είσαι ευχαριστημένος. Θες να τα βροντήξεις όλα και να φύγεις.
Να πας όμως πού??? Αυτό το σκέφτηκες? Γιατί καλά η μουσική σε στέλνει σε άλλα μέρη και φαντάζεσαι ένα κόσμο μαγικό, αλλά που υπάρχει αυτός ο κόσμος για να πας και εσύ???

Σχέσεις, κοινωνική ζωή, επαγγελματικά, σχολικά και τι στο διάολο.. Όλα ένα κουβάρι που μπλέκεται όλο και περισσότερο στο μυαλό σου, όλο και περισσότερο στα πόδια σου, και δεν σ' αφήνει να κάνεις βήμα παραπέρα.

Παγιδευμένος εδώ.
Και το ωραίο είναι μόνο μια φαντασία μακρυά.

Όχι, αυτό το junky δεν είναι φαντασιόπληκτο. Απλά αυτό που ζει δεν του ταιριάζει.

Πρέπει να φύγεις.
Και πρέπει να φύγεις τώρα.
Όσο είναι ακόμη νωρίς.
Όσο προλαβαίνεις.

The dreammakers gonna make you mad, the Spaceman said everybody look down...

...It's all in your mind...

South Park Intoxicated

Τον τελευταίο καιρό, ποιον τελευταίο καιρό δηλαδή, πάει πολύς καιρός τώρα που το σκέφτομαι..
Το'χεσα.
Πάμε πάλι.

Είναι πολύς καιρός τώρα, που καταστρέφω το χρόνο μου και τα εγκεφαλικά μου κύτταρα, βλέποντας South Park. Κατεβάζω, βλέπω, σβήνω, ξανακατεβάζω, ξαναβλέπω, ξανασβήνω κ.ο.κ.
Καταστρέφω το χρόνο μου, γιατί: Ακόμη και μέσα στην εξεταστική καθόμουν και έβλεπα το ελάχιστο τρία επεισόδια τη μέρα, ενώ θα έπρεπε να διαβάζω, και τώρα που τελείωσε η εξεταστική, αντί να κάνω κάτι εποικοδομητικό ή να πάω για καφέ το σαβ/κο με την παρέα, βλέπω πάλι South Park.
Καταστρέφω τα εγκεφαλικά μου κύτταρα, γιατί: Μέσα στην εξεταστική καθόμουν και χάζευα και γέμιζα το μυαλό μου με βλακείες, αντί να διαβάζω και να μαθαίνω τα κυκλώματα και τις περίπλοκες μαθηματικές συναρτήσεις. Και επίσης ακόμη και τώρα, αντί να απασχολώ το μυαλό μου με κάτι σοβαρό, πχ. τι θα κάνω με την πτυχιακή, κάθομαι και βλέπω πάλι South Park.

Συμπέρασμα: Η καταστροφή του χρόνου και των εγκεφαλικών κυττάρων συνδέονται άρρηκτα. Το ένα οδηγεί στο άλλο ή το κάψιμο μου στο South Park οδηγεί και στα δύο.

Μια μικρή σημείωση: Το ότι κάηκε αυτή η εξεταστική, δεν έχει να κάνει αποκλειστικά και μόνο με το Sout Park. Είναι πολλοί οι λόγοι. Και βασικά τώρα που το σκέφτομαι, ήταν καμμένη από χέρι από έναν βασικό λόγο, πέρα από το ότι δεν είχα όρεξη να διαβάσω. Τέλοσπάντων. Απλά δεν θέλω να τα φορτώσω όλα στο South Park.

Συνεχίζω.

Μετά απο τόσα επεισόδια South Park που έχω δει, στα οποία οι τύποι πραγματικά ρεζιλεύουν την Αμερική, το American Dream και οτιδήποτε αντιπροσωπεύει η λέξη -Αμερικ- ως πρόθεμα, αντιλαμβάνομαι ότι δεν είναι δυνατόν να υπάρχουν τύποι που να μπορούν να παρουσιάζουν τόσο γελοία την πραγματικότητα. Γιατί περί γελοιότητας πρόκειται. Απλά δεν αφήνουν τίποτα να πέσει κάτω. Σχολιάζουν τους πάντες και τα πάντα, Τη φοβία για τους εξωγήινους, τον straight δάσκαλο, που γίνεται gay, κάνει πλαστική αλλαγής φύλου, ξανακάνει male body, και εν τέλει ξαναγίνεται straight, Oh yeah baby!!
Βασικά έχουν σχολιάσει οτιδήποτε κοινωνικό, πολιτικό, ψυχολογικό και δεν ξέρω και γω τι άλλο έχει κυκλοφορήσει από τότε που δημιουργήθηκε το South Park. Με βρισιές, σεξιστικά υπονοούμενα και όχι μόνο, θρησκευτικά σχόλια, ρατσιστικές ατάκες, που όλα κυλούν κάπου ανάμεσα στην παιδική αθωότητα (λέμε τώρα) του Kyle, του Eric, του Stan, του Kenny και κάπου απ' τον 7ο κύκλο και μετά, του Butters. Οκ, ο Βutters εξαιρείται. Είναι πραγματικά αθώος (αλλά και τόσο τέλεια φιγούρα). Αυτοί οι τύποι δεν έχουν αφήσει τίποτα όρθιο.

Μέχρι που φτάνεις στον 12ο κλυκλο. Εκεί τα πράγματα αλλάζουν. Ο Eric και ο Kyle με AIDS, η Britney (actually the rise and fall of a star) και μερικά άλλα. Επεισόδια κακά. Άσχημα. Όλα παρουσιάζονται με τόση ωμότητα, που σε αηδιάζει. Να θες να σταματήσεις το επεισόδιο στη μεση και να κλείσεις το pc. Κι όμως κάθεσαι και το παρακολουθείς. Είναι η αλήθεια απογυμνωμένη μέσα από τα μάτια των πέντε παιδιών. Ποιών παιδιών?? Παιδιά τα λες εσύ αυτά? Εγώ πάντως όχι. Ο 12ος κύκλος μου φαίνεται τόσο απαίσιος, όσο και αληθινός. θα μου πεις, σου είπε εσένα ποτέ κανείς ότι η αλήθεια είναι ωραία? Πότε έμαθες την αλήθεια και σ' άρεσε? Πραγματικά όμως, πρέπει να παραδεχτώ ότι όταν είδα τα δύο πρώτα επεισόδια του 12ου κύκλου, σοκαρίστικα. μετά το συνήθισα. Τα άλλα δεν μου προξένισαν τόση αηδία. Αλά τα δύο πρώτα μπορώ να πω ότι με έστειλαν αδιάβαστη.

Anyway, όσο χυδαίο και αν γίνεται το South PArk, πραγματικά ξεσκίζεσαι στο γέλιο. Δεν θα ξεχάσω εκείνον τον κύκλο που ο Kenny πεθαίνει σε κάθε επεισόδιο!!! Άπαιχτο. και φυσικά οι ατάκες που τις βλέπεις παντού γραμμένες, σε διάφορα sites στο net ή τις ακούς από το στόμα internetάκιδων. Γιατί άμα ασχολείσαι λίγο με το άθλημα των pc και internet, σίγουρα θα έχεις δει 1 επεισόδιο South Park. Can't deny it.

Παραθέτω απλά:
-Oh, my God! They killed Kenny! -Damn you, bastards!
-Respect my authorita!
-Buritos and tacos!
-Shut your goddam' mouth, you fatass!
-Fuck you, Cartman!

So, απ' ότι καταλάβατε, μάλλον λατρεύω το South Park..

Time for me to end this post. Είτε το διαβάσατε, είτε όχι....

Screw you guys, i'm going home..
(actually I'm already home, but I had to say something :D )

Thoughts of an obsessed mind

Σκορπιός (24 Oκτωβρίου - 21 Nοεμβρίου) Όλοι ζούμε από καιρό σε καιρό με συμπτώματα που δεν μπορούμε να εξηγήσουμε, που δεν συνειδητοποιούμε τη σοβαρότητά τους, που έρχονται και παρέρχονται, για τα οποία απλά αδιαφορούμε, ή που φοβόμαστε να ομολογήσουμε. Πολλοί έχουμε νιώσει κατάθλιψη, κυκλοθυμία, έχουμε κάνει καταχρήσεις για να αισθανθούμε καλύτερα. Όπως και πολλοί έχουμε κολλήσει σε έμμονες ιδέες και σε φοβίες ή έχουμε αισθανθεί έντονη μοναξιά, εσωτερικό κενό, αδυναμία να μείνουμε μόνοι μας, ή έχουμε αντιμετωπίσει προβλήματα με το φαγητό. Αν μιλήσεις γι’ αυτά τα συμπτώματα σε έναν ψυχίατρο, θα σκεφθεί αμέσως ότι αποτελούν borderline –οριακά– συμπτώματα. Εντάξει. Και; Στην αστρολογία κάθε φορά που διελαύνουν πλανήτες στο 12ο οίκο μας –όπως συμβαίνει τώρα με σένα με τον Άρη, τον Ερμή και την Αφροδίτη– μπορεί να αισθανθούμε κάτι από όλα αυτά. Το αντίδοτο ονομάζεται σκληρή δουλειά. Βάλε την πλάτη σου στον τοίχο, ρίξου στη δουλειά και μείνε μακριά από οτιδήποτε σου καταστρέφει τη διαύγεια – συμπεριλαμβανομένων και αυτών που σε γκαντεμιάζουν.


Είναι μέρες τώρα που το μυαλό μου βρίσκεται σε παράνοια. Δεν ξέρω αν όντως φταίνε οι πλανήτες ή τι στο διάολο φταίει τελικά, αλλά η καταστάση κοντεύει να γίνει αφόριτη.
Είναι πολλά αυτά που τριβελίζουν το μυαλό μου. Μπορεί να είναι η εξεταστική, η οποία προσπαθεί να μου κλέψει όλο το χρόνο (και καλά κάνει, έτσι θα έπρεπε να συμβαίνει κανονικά), μπορεί να είναι κάποια άλλα issues. Mind issues που λένε.
Σκέφτομαι πολλά πράγματα ταυτόχρονα και δεν μπορώ να επικεντρωθώ σε αυτό που πραγματικά χρειάζεται προσοχή. Το μυαλό μου πετάει από ιστορία σε ιστορία. Έφτασα πάλι σε εκείνο το σημείο που (αν κοιτάξετε σε παλιότερο ποστ-δεν θυμάμαι ακριβώς σε ποιο) σκέφτομαι μόνο αυτά που θέλω να σκέφτομαι, και βλέπω μόνο αυτά που θέλω να δω. Κοινώς δεν βλέπω την πραγματικότητα. Είναι όλα ένα κουβάρι.
Κάποιοι φίλοι προσπαθούν να μου εξηγήσουν την κατάσταση, αλλά εγώ δεν την καταλαβαίνω. Ή δεν θέλω να την καταλάβω. Και προσπαθούσαν να μου δείξουν πώς έχουν τα πράματα και νωρίτερα. Αλλά πάλι δεν ήθελα να τους καταλάβω. Και όσο περνάει ο καιρός και αντιλαμβάνομαι ότι τελικά είχαν δίκιο, αυτό με τρελαίνει ακόμη περισσότερο.

Γιατί για μια φορά στη ζωή μου δεν μπορώ να δω μια κατάσταση όπως πραγματικά έχει, και πλάθω πάντα τα δικά μου σενάρια και λειτουργώ σύμφωνα μ' αυτά?

Έτσι καταλήγει ο κόσμος να πηγαίνει στραβά και να κάνει λάθη.

Βέβαια υπάρχουν και οι περιπτώσεις να μην καταλαβαίνεις την πραγματικότητα, γιατί πέρα από αυτούς τους έξω που προσπαθούν να στη δείξουν, οι άμεσα εμπλεκόμενοι μπορεί να σου στέλνουν λάθος μηνύματα. και τότε ΠΟΙΟΣ ΦΤΑΙΕΙ??? Εσύ που λαμβάνεις τα μηνύματα έτσι όπως τα λαμβάνεις ή οι άλλοι που στα στέλνουν λάθος?
Βασικά πιστεύω, όλοι. Γιατί άμα εσύ διαστρεβλώνεις την αλήθεια στο μυαλό σου μια φορά, σκέψου τι γίνεται όταν παίζουν ρόλο και οι άλλοι. Χαμος.

Κανείς δεν είναι τέλειος. Ναι, το πιστεύω αυτό ακράδαντα.

Αλλά τι φταίει μια μικρή ντομάτα να πληρώνει τέτοια λάθη? Γιατί να βασανίζεται τόσο το μυαλό μου?

Beautiful Things

Είναι το video από ένα πολύ ωραίο κομμάτι. Λίγο trance.. Αλλά και να μην ακούτε trance, give it a shot.

...Νο one's calling for me at the door, and unpredictable won't bother anymore..

Άλλα λόγια ν'αγαπιόμαστε...

Έχεις κάποιον να τον δεις πάνω από χρόνο. Και τελικά τον βλέπεις. Στο γνωστό μέρος. Εκεί που συναντηθήκατε για πρώτη φορά. Εκεί που συναντηθήκατε και τις άλλες φορές. Κώλωνες μήπως να τον συναντήσεις κάπου αλλού? Ποιος ξέρει.. Μέσα στον κόσμο και στον πανικό.
Και μιλάτε.. Και σε κοιτάει μέσα στα μάτια, όπως την πρώτη φορά. Τότε που γνωριστήκατε. Όπως και κάθε άλλη φορά που συναντηθήκατε.

Ξέρεις ότι αυτόν τον άνθρωπο τον γνωρίζεις. Ναι, κάποτε έτρεχε κάτι μεταξύ σας. Ναι, έγιναν διάφορα σκηνικά. Ναι, θυμάσαι και τη φορά που είχατε γίνει κομμάτια και αποφάσισε να σε πάει σπίτι, γιατί δεν σε άφηνε καν να περπατήσεις. Λες και θα πάθαινες τίποτα. Και όταν ήρθε η ώρα να κατέβεις απ'το αμάξι, έπεσε στην αγκαλιά σου και έκλαιγε και σου έλεγε "Μη με αφήνεις.. πάλι...". Και τον άφησες.. (Δε σας την έχω πει την ιστορία? Άλλη φόρα.)

Και όμως κάθεται απέναντι σου, σε μια απόσταση ένα δάχτυλο μακρυά σου και σε κοιτάει μέσα στα μάτια. Και τριγύρω κόσμος. Οι φίλοι του παραδίπλα να περιμένουν να φύγουν και αυτός εκεί, να μην φεύγει.. Και απλά κάθεται και σε κοιτάει. Δεν έχετε να πείτε τίποτε άλλο. Ότι ήταν να πείτε το είπατε. Και όμως κάθεται εκεί, σε κοιτάει μέσα στα μάτια και περιμένει να πεις κάτι.

ΤΙ???

Ότι είμαι ακόμη ερωτευμένη μαζί σου? Μα ποτέ δεν ήμουν! Και μετά από τόσον καιρό, μετά από τόση ζωή, περιμένεις ακόμη τα πράματα να είναι ίδια?
Αν βλεπόμασταν έστω και φιλικά πιο συχνά και μιλούσαμε έστω και απ'το msn βρε αδερφέ, θα μπορούσες ακόμη να πιστεύεις και να ελπίζεις σε κάτι.. Αλλά μετά από τόσον μα τόσον καιρό, τι περιμένεις ακριβώς να ακούσεις??

Εντάξει, φυσικά και θα κολακευτείς.. Αυτός ο άνθρωπος σκέφτεται ακόμη εσένα. Αλλά είναι να μην τον λυπηθείς? Γίνεται? Τι περιμένεις να ακούσεις? Τι περιμένεις να σου πω? Αφού πάντα ήξερες ότι έτσι είναι τα πράματα. Τώρα θα αλλάξουν?

Να του δώσεις μια ευκαιρία να τον δεις. Οι δυο σας. Αλλά ξέρεις που θα καταλήξουν τα πράγματα? Είναι δύσκολος καιρός για ρομάντζα. Δεν είμαστε για τέτοια τώρα. Τουλάχιστον όχι τέτοια ρομάντζα.

Δηλαδή, ε..!

Και κάθεστε και λέτε βλακείες, γιατί να σε κοιτάζει έτσι μέσα στα μάτια, σου προκαλεί άγχος. Σε κάνει να πεταχτείς επάνω εκείνη τη στιγμή και να αρχίσεις να τρέχεις σαν τρελή στο δρόμο, να φύγεις μακρυά.. Απλά λέτε βλακείες.

Άλλα λόγια ν'αγαπιόμαστε...

Random Thoughts

Τα μαλλιά μου θέλουν κόψιμο.

Βαρέθηκα με τα εργαστήρια στη σχολή.

Θέλουν και βάψιμο τώρα που το ξανασκέφτομαι.

Θέλω κι άλλα σοκολατάκια από τη Γενεύη.. Νικόόόόό.......

Θέλω επιτέλους να πάω διακοπές.
Σε νησί.
Συγκεκριμένα στην Κρήτη.. Παραλία που να βλέπει Αφρική.

Βασικά θέλω να πάω στη Γενεύη.

Και να τελειώνω με τη σχολή, βαρέθηκα.

Θέλω να δω τον.. Ποιον??? (τι λες? συγκεντρώσου)

Μ' αρέσει η καινούργια μου τσάντα.
Και το καινούργιο μου πορτοφόλι. Θα λυσσούσα άμα δεν τα έπαιρνα.

Και θέλω να βγω μια μέρα έξω να τα σπάσω κανονικά. Αλλά δεν έχω το κουράγιο. Θα κουραστώ και θα νυστάξω γρήγορα.

Επίσης θέλω να έχω κενό χρόνο να ξεραθώ στον ύπνο. Να κοιμηθώ τουλάχιστον μια μέρα. Χωρίς να με ξυπνήσει και να με ενοχλήσει κανείς. Να έχει απόλυτη ησυχία. (κάτι που δεν πρόκειται να συμβεί ποτέ σπίτι μας)

Η Αγγελική χάθηκε. Πού στο διάολο να βρίσκεται πάλι αυτή η κοπέλα??

Εδώ και κάτι μήνες έχω σταματήσει να βλέπω όνειρα. Και όταν καμιά φορά βλέπω, βλέπω κάτι άκυρα. Κάτι κουλά. Ότι να'ναι. Θέλω να ξαναρχίσω να βλέπω όνειρα όπως όταν ήμουν μικρή.

Επίσης θέλω να αρχίσω ξανά να κοιμάμαι σαν άνθρωπος. Να βολεύομαι επιτέλους στο κρεβάτι μου, ρε φίλε..

Η άλλη με βλέπει και με χαιρετάει από μακρυά. Χάρη νομίζει ότι μου κάνει? Πφφφφ....

Νομίζω ότι πονάει το δόντι μου. Πότε θα βγει επιτέλους αυτός ο φρονιμήτης? Με έχει ζαλίσει..

Και τώρα πονάει και το κεφάλι μου. Βέβαια, όλη μέρα μπροστά στο pc κάθομαι, να μην με πιάσει πονοκέφαλος?

Εγώ δεν πρόλαβα πάλι να δω το Στέλιο και αυτή τη φορά που ανέβηκε. Τι φάση?

Μου τη σπάει που το internet τις τελευταίες μέρες πέφτει συνέχεια. Έχω βαρεθεί να κάνω reboot το rooter μου. Έλεος όμως με αυτήν την κατάσταση...

Νομίζω ότι δε ζω τη ζωή μου. Αλλά ότι κάθομαι σε ένα καναπέ και παρακολουθώ τον εαυτό μου να κάνει όλα αυτά που κάνω. Και δεν μπορώ επίσης να επέμβω όταν κάνω κάτι λάθος.

Βαρέθηκα.

Πότε θα επανέλθουν όλα στους κανονικούς τους ρυθμούς?

Θέλω πίσω τη ζωή μου... Με ακούει κανείς? Δώστε μου πίσω εκείνα τα πράγματα που κάποτε μου συνέβαιναν και με έκαναν χαρούμενη... τα θέλω πίσω ρεεεεεεεεεεεεεε....
Πίσω...............

[ο εγκέφαλος σιγά σιγά βγαίνει εκτός λειτουργίας. το μυαλό κουράζεται και προστάζει το σώμα να πάει για ύπνο. για την ακρίβεια να φάει και να πάει για ύπνο. ο άλλος εαυτός θέλει να μείνει ξύπνιος για λίγο ακόμα και να κάτσει μπροστά στην τηλεόραση να χαζέψει μαύρα μεσάνυχτα. ποιος θα νικήσει τελικά? οι αιώνιες μάχες μεταξύ των δύο εαυτών -γιατί όλοι έχουμε δύο εαυτούς- που καθημερινά σε κουράζουν και σε οδηγούν στην παράνοια. και μετά αναρωτιέται κανείς γιατί ο κόσμος τρελένεται. είναι να μην τρελαθεί? εσύ εκεί που διαβάζεις το ποστ, πόσο σίγουρος είσαι ότι δεν είσαι τρελός? άμα μπορείς να το αποδείξεις στα σίγουρα, έλα πες το και σε μένα.]

αυτά. ο εγκέφαλος πρέπει να κατεβάσει τους διακόπτες. η λειτουργία παραγωγής σκέψεων κάπου εδώ θα σταματήσει.......