Με νευριάζει..

Με νευριάζει που σήμερα είναι Σάββατο και έχω να κάνω ένα σωρό δουλειές. Που έχει φύγει η μαμά και μου έχεις αφήσει όλο το σπίτι στα χέρια και όλοι περιμένουν από μενα και το φαγητό και τα ρούχα και όλα.
Με νευριάζει που πρέπει να διαβάζω και να τρέχω σαν την τρελή. Και ας ξέρω ότι μόνο έτσι θα φτάσω εκεί που θέλω.
Με νευριάζει που ο καθηγητής μου, μου δίνει στοχευμένες εργασίες και με πετάει στα βαθιά μόνη μου.. και ας ξέρω σε τι αποσκοπούν όλα αυτά.
Με νευριάζει που πρέπει να ασχοληθώ με τις ασκήσεις ενός παρανοϊκού αστρονόμου, που δεν μας κάνει τίποτα σχετικό με το θέμα μας, αλλά μας λέει για τα καινούργια papers που ετοιμάζεται να βγάλει και θα ταράξουν την επιστημονική κοινότητα (χέστηκα φίλε).
Με νευριάζει που η γιαγιά μου έχει αρχίσει να ονειρεύεται δισέγγονα και τα σχετικά.. Βαστάτε λίγο.
Με νευριάζει που βλέπω όλη αυτή την ψευτιά τριγύρω μου. Που όλου φοβούνται να μιλήσουν, φοβούνται να κουνηθούν, η χώρα πάει κατά διαόλου και ο κόσμος σκοτώνεται στους δρόμους. Αδελφός δολοφονεί αδελφό.
Με νευριάζεις και συ, ναι εσύ -ξες ποιος είσαι- που ποτέ δεν είπες αυτά που έπρεπε να πεις -δεν ξέρω τι φοβήθηκες, πραγματικά- και τα πράγματα έγιναν έτσι όπως είναι τώρα. Και με νευριάζεις που προσπαθείς να με αποφύγεις με οποιονδήποτε τρόπο, αλλά αν σου στείλω μήνυμα στις 2-3 το βράδυ και καταλάθος κοιμάσαι τέτοια ώρα, αν ξυπνήσεις, θα μου απαντήσεις και θα συνεχίσεις να μου μιλάς μέχρι να κοιμηθώ κι εγώ.
Με νευριάζει που τα αγαπημένα μου πρόσωπα φεύγουν μακρυά μου, αναγκαστικά. Αλλά ξέρω ότι γίνεται για το καλό τους. Και με νευριάζει που δεν μπορώ να κάνω κάτι για αυτό.

Με νευριάζει που όλοι περιμένουν κάτι από μένα, λες και είμαι Supergirl. Θα σου δώσω, όταν θέλω εγώ να σου δώσω, και να ξέρεις ότι τότε θα αξίζει πολύ παραπάνω. Αλλά μην με πιέζεις..

Και με νευριάζει, που μερικοί με περνούν για χαζή, ενώ ξέρουν ότι δεν είμαι.
Αλλα με νευριάζει που δεν είμαι και ελαφρόμυαλη, και δυστυχώς αντιλαμβάνομαι με το παραμικρό τι σκατά συμβαίνει γύρω μου.. Και γι'αυτό στεναχωριέμαι συχνά. Και αυτό με νευριάζει ακόμα περισσότερο.
Με νευριάζει που κάποιο φοβούνται αν μιλήσω. Αφήστε με να πω αυτά που θέλω. Και αν αυτά σε τρομάζουν, τότε φύγε. Αλλά και σ'αγαπώ να θέλω να πω, πάλι θα τρομάξουν και θα φύγουν.

Και ναι, με νευριάζει που έχω ανάγκη εσένα, το α, τον β, αλλά αυτή είναι η ζωή μου. Και αν με νευρίαζε η ζωή μου, τότε δεν θα τη ζούσα. Μπορεί να νευριάζω που είμαι αγχωμένη, που δεν κάνω όλα αυτά που θέλω, που δεν είμαι το happiness το ίδιο κάθε μέρα όλη μέρα, αλλά και πάλι είμαι εγώ.
Και με νευριάζω και γω η ίδια. Γιατί έτσι. Με νευριάζω για πολλούς λόγους. Αλλά εγώ θα μαλώσω με τον εαυτό μου και θα τα ξαναβρω. Και θα νευριάζω για πάντα.

Με νευριάζει ακόμα και που κάθομαι και γράφω όλα αυτά εδώ. Και αυτά δεν είναι ούτε το 1/100 από όοοοολα αυτά που με νευριάζουν. Αλλά επειδή ακριβώς με νευριάζουν, δεν θέλω να τα σκέφτομαι.

Επέστρεψα για να γράψω ένα κείμενο μέσα στη γκρίνια. Ξέρω, δεν πρέπει. Αλλά έτσι πάει καμιά φορά.

Μπορείτε λοιπόν και σεις να νευριάσετε μαζί μου, που ξόδεψα το χρόνο σας χωρίς κανέναν απολύτως λόγο.

Αυτά.

F**king Freaking Dissertation

Έλα τώρα.... Οι περισσότεροι, μεγαλύτεροι πάντα από μένα - οι μικρότεροι ή και ίδιας ηλικίας είστε πολύ λίγοι- , έχετε περάσει από αυτή τη φάση. Και καταλαβαίνετε μάλλον για τι πράγμα μιλάω.

Δεν γίνεται να συμβαίνει αυτό. Απλά δεν γίνεται. Μιλάμε όλα βρίσκονται σε αναμονή. Δεν έχω απολύτως καμία μα καμία επαφή με το περιβάλλον. Όλα περιμένουν τη στιγμή που θα ξυπνήσω και θα αποφασίσω να ασχοληθώ μαζί τους.

Φυλλάδια, σημειώσεις, βιβλία και το καημένο το laptop που ανοιγοκλείνει υπομονετικά κάθε μέρα, περιμένοντας πότε θα φτιάξω αυτό το γ@$!$3^0 το αρχείο word που θα έχει τίτλο "Πτυχιακή".

Αλλά αυτή η μέρα δεν έχει έρθει ακόμα. Και δεν τη βλέπω να έρχεται και σύντομα. Και με πιέζει και ο χρόνος άπειρα.
Γι'αυτό είπα να το γράψω εδώ πέρα, μπας και με πιάσει καμιά όρεξη να κουνηθώ. Ξες, καμιά φορά δουλεύει περίεργα το μυαλό.

Dissertation, τι απαίσια λέξη.

Εισαγωγή στο Marketing - Μαθήματα για γυναίκες

1.

Είσαι σε ένα πάρτι και βλέπεις έναν ωραίο άντρα. Τον πλησιάζεις και του λες: "Είμαι καταπληκτική στο κρεβάτι." - Αυτό λέγεται Direct Marketing.

2.

Είσαι σε ένα πάρτι με παρέα και βλέπεις έναν ωραίο άντρα. Μια φίλη απ' την παρέα σου τον πλησιάζει, δείχνει εσένα, και του λέει: "Είναι καταπληκτική στο κρεβάτι." - Αυτό λέγεται διαφήμιση.

3.

Είσαι σε ένα πάρτι και βλέπεις έναν ωραίο άντρα. Τον πλησιάζεις και παίρνεις τον αριθμό του τηλεφώνου του. Την επόμενη μέρα τον παίρνεις τηλέφωνο και του λες: «Γεια, είμαι καταπληκτική στο κρεβάτι.» - Αυτό λέγεται Telemarketing.

4.

Είσαι σε ένα πάρτι και βλέπεις έναν ωραίο άντρα. Σηκώνεσαι, ισώνεις το φόρεμα σου, τον πλησιάζεις και του κερνάς ένα ποτό. Του λες «Μπορώ;» και του ισιώνεις τη γραβάτα ενώ ακουμπάς απαλά πάνω στο μπράτσο του, και του λες «Α, επίσης είμαι καταπληκτική στο κρεβάτι.» - Αυτό λέγεται δημόσιες σχέσεις.

5.

Είσαι σε ένα πάρτι και βλέπεις έναν ωραίο άντρα. Σε πλησιάζει αυτός και σου λέει «Έμαθα πως είσαι καταπληκτική στο κρεβάτι.» - Αυτό λέγεται αναγνώριση προϊόντος.

6.

Είσαι σε ένα πάρτι και βλέπεις έναν ωραίο άντρα. Τον πλησιάζεις και τον πείθεις να πάρει την φίλη σου σπίτι του. - Αυτό λέγεται πώληση προϊόντος.

7.

Αυτός όμως δεν είναι ευχαριστημένος με την απόδοση της φίλης σου, και έτσι σε παίρνει τηλέφωνο. - Αυτό λέγεται Τεχνική Υποστήριξη.

8.
Βλέπεις έναν ωραίο άντρα κ του λες «Αν πας μαζί μου, θα έρθει κ η κολλητή μου μαζί». - Αυτό λέγεται προσφορά 1+1 δώρο.



9.

Πλησιάζεις έναν όμορφο άντρα και φοράς το μπλουζάκι της κολλητής σου, με το οποίο αυτή έχει ρίξει στο κρεβάτι τουλάχιστον 10 άντρες. - Αυτό λέγεται φραντσάιζ.



10.

Πλησιάζεις έναν Ισπανό και του λες «Κάνω καλά Ισπανικά». - Αυτό λέγεται διεθνές εμπόριο.


(to be continued)

Δυσκολεύομαι...

Βρίσκομαι σε μια κατάσταση που δεν ξέρω αν θα βγάλει πουθενά. Αλλά την προσπαθώ. Θέλω να την προσπαθίσω. Γιατί πιστεύω ότι αξίζει.

Περνάνε οι μέρες. Δεν υπάρχουν τίποτα τρελά σημάδια που να δείχνουν ότι τα πράματα πάνε καλά. Αλλά και αυτό το λίγο που γίνεται, κάτι είναι. Απ' το ολότελα..

Βέβαια είναι πολλές οι δυσκολίες. Αλλά τις έμαθα σχετικά νωρίς. Ήταν ξεκάθαρο: Τα πράγματα έχουν έτσι. Αν όμως δεν πίστευα ότι αξίζει και ότι το θέλω τόσο πολύ, δεν θα το συνέχιζα.

Το ερώτημα είναι όμως Πού βρίσκομαι τώρα;
Και δεν ξέρω πώς ακριβώς να συνεχίσω.. Τι να κάνω;
Να πάρω βοήθεια από αλλού, δεν γίνεται. Είναι ένας προς ένα το θέμα.

Κάποιος πρέπει να βοηθήσει τον εαυτό του..

Μόνο έτσι θα καταφέρω κι εγώ να δω που είμαι και τι να κάνω, για να προχωρήσω.

Δεν ξέρω πόσο καιρό μπορεί να μου πάρει. Και δεν ξέρω αν η ενασχόλησή μου με αυτό το πράγμα μου κάνει καλό. Ξέρω όμως ότι είμαι πεισματάρα και όταν θέλω κάτι πολύ, θα το παλέψω μέχρι τελικής πτώσεως για να το πάρω. Και αυτό σκοπεύω να κάνω και τώρα.

Καληνύχτα.

21st Century Junky

Ζακέτα, στενό ψηλόμεσο τζην, σταράκια, ένας καναπές και το laptop για μουσική. Κατά προτίμηση όλα σε χρώμα μαύρο.
Και αυτός είναι ένας ορισμός του σημερινού junky.

Το brit είναι εδώ και κυβερνάει.

brit -> british -> Britain -> United Kingdom

Το brit ως πρόθεμα, σημαίνει το οτιδήποτε βρετανικό. Από μουσική και ρούχα, ως φαγητό και τρόπος ζωής.


Μα πώς είναι αυτό το junky?
Ξαπλωμένο στον καναπέ του, ακούγοντας μουσική. Για ψιλοκαταθληπτική brit-pop μου κάνει. Με τη ζακέτα του, τα all time classic σταράκια του, το ψηλόμεσο τζην (που ξαναγύρισε στη μόδα, αλλά το είχε από παλία), τη φράντζα (όπως και να'ναι κομμένη, it doesnt really matter).

Η μουσική σε εκφράζει και σε κάνει να χάνεσαι σε ένα κόσμο που πλάθεις εκείνη τη στιγμή που την ακούς. Βρίσκεσαι τελείως αλλού. Σαν να έχεις φάει μανιτάρια, να έχεις καπνίσει χόρτο ή να έχεις πάρει βαριά αντικαταθλιπτικά. Σε στέλνει αλλού. Θες να κλάψεις, να γελάσεις, να τσιρίξεις και να χαθείς στο δικό σου κόσμο, που είναι καλύτερα. ΟΧΙ, δεν είσαι emo ή πώς στο διάολο θέλουν να ονομάζονται αυτοί. Είσαι ο εαυτός σου, μόνο που δεν είσαι ευχαριστημένος. Θες να τα βροντήξεις όλα και να φύγεις.
Να πας όμως πού??? Αυτό το σκέφτηκες? Γιατί καλά η μουσική σε στέλνει σε άλλα μέρη και φαντάζεσαι ένα κόσμο μαγικό, αλλά που υπάρχει αυτός ο κόσμος για να πας και εσύ???

Σχέσεις, κοινωνική ζωή, επαγγελματικά, σχολικά και τι στο διάολο.. Όλα ένα κουβάρι που μπλέκεται όλο και περισσότερο στο μυαλό σου, όλο και περισσότερο στα πόδια σου, και δεν σ' αφήνει να κάνεις βήμα παραπέρα.

Παγιδευμένος εδώ.
Και το ωραίο είναι μόνο μια φαντασία μακρυά.

Όχι, αυτό το junky δεν είναι φαντασιόπληκτο. Απλά αυτό που ζει δεν του ταιριάζει.

Πρέπει να φύγεις.
Και πρέπει να φύγεις τώρα.
Όσο είναι ακόμη νωρίς.
Όσο προλαβαίνεις.

The dreammakers gonna make you mad, the Spaceman said everybody look down...

...It's all in your mind...

South Park Intoxicated

Τον τελευταίο καιρό, ποιον τελευταίο καιρό δηλαδή, πάει πολύς καιρός τώρα που το σκέφτομαι..
Το'χεσα.
Πάμε πάλι.

Είναι πολύς καιρός τώρα, που καταστρέφω το χρόνο μου και τα εγκεφαλικά μου κύτταρα, βλέποντας South Park. Κατεβάζω, βλέπω, σβήνω, ξανακατεβάζω, ξαναβλέπω, ξανασβήνω κ.ο.κ.
Καταστρέφω το χρόνο μου, γιατί: Ακόμη και μέσα στην εξεταστική καθόμουν και έβλεπα το ελάχιστο τρία επεισόδια τη μέρα, ενώ θα έπρεπε να διαβάζω, και τώρα που τελείωσε η εξεταστική, αντί να κάνω κάτι εποικοδομητικό ή να πάω για καφέ το σαβ/κο με την παρέα, βλέπω πάλι South Park.
Καταστρέφω τα εγκεφαλικά μου κύτταρα, γιατί: Μέσα στην εξεταστική καθόμουν και χάζευα και γέμιζα το μυαλό μου με βλακείες, αντί να διαβάζω και να μαθαίνω τα κυκλώματα και τις περίπλοκες μαθηματικές συναρτήσεις. Και επίσης ακόμη και τώρα, αντί να απασχολώ το μυαλό μου με κάτι σοβαρό, πχ. τι θα κάνω με την πτυχιακή, κάθομαι και βλέπω πάλι South Park.

Συμπέρασμα: Η καταστροφή του χρόνου και των εγκεφαλικών κυττάρων συνδέονται άρρηκτα. Το ένα οδηγεί στο άλλο ή το κάψιμο μου στο South Park οδηγεί και στα δύο.

Μια μικρή σημείωση: Το ότι κάηκε αυτή η εξεταστική, δεν έχει να κάνει αποκλειστικά και μόνο με το Sout Park. Είναι πολλοί οι λόγοι. Και βασικά τώρα που το σκέφτομαι, ήταν καμμένη από χέρι από έναν βασικό λόγο, πέρα από το ότι δεν είχα όρεξη να διαβάσω. Τέλοσπάντων. Απλά δεν θέλω να τα φορτώσω όλα στο South Park.

Συνεχίζω.

Μετά απο τόσα επεισόδια South Park που έχω δει, στα οποία οι τύποι πραγματικά ρεζιλεύουν την Αμερική, το American Dream και οτιδήποτε αντιπροσωπεύει η λέξη -Αμερικ- ως πρόθεμα, αντιλαμβάνομαι ότι δεν είναι δυνατόν να υπάρχουν τύποι που να μπορούν να παρουσιάζουν τόσο γελοία την πραγματικότητα. Γιατί περί γελοιότητας πρόκειται. Απλά δεν αφήνουν τίποτα να πέσει κάτω. Σχολιάζουν τους πάντες και τα πάντα, Τη φοβία για τους εξωγήινους, τον straight δάσκαλο, που γίνεται gay, κάνει πλαστική αλλαγής φύλου, ξανακάνει male body, και εν τέλει ξαναγίνεται straight, Oh yeah baby!!
Βασικά έχουν σχολιάσει οτιδήποτε κοινωνικό, πολιτικό, ψυχολογικό και δεν ξέρω και γω τι άλλο έχει κυκλοφορήσει από τότε που δημιουργήθηκε το South Park. Με βρισιές, σεξιστικά υπονοούμενα και όχι μόνο, θρησκευτικά σχόλια, ρατσιστικές ατάκες, που όλα κυλούν κάπου ανάμεσα στην παιδική αθωότητα (λέμε τώρα) του Kyle, του Eric, του Stan, του Kenny και κάπου απ' τον 7ο κύκλο και μετά, του Butters. Οκ, ο Βutters εξαιρείται. Είναι πραγματικά αθώος (αλλά και τόσο τέλεια φιγούρα). Αυτοί οι τύποι δεν έχουν αφήσει τίποτα όρθιο.

Μέχρι που φτάνεις στον 12ο κλυκλο. Εκεί τα πράγματα αλλάζουν. Ο Eric και ο Kyle με AIDS, η Britney (actually the rise and fall of a star) και μερικά άλλα. Επεισόδια κακά. Άσχημα. Όλα παρουσιάζονται με τόση ωμότητα, που σε αηδιάζει. Να θες να σταματήσεις το επεισόδιο στη μεση και να κλείσεις το pc. Κι όμως κάθεσαι και το παρακολουθείς. Είναι η αλήθεια απογυμνωμένη μέσα από τα μάτια των πέντε παιδιών. Ποιών παιδιών?? Παιδιά τα λες εσύ αυτά? Εγώ πάντως όχι. Ο 12ος κύκλος μου φαίνεται τόσο απαίσιος, όσο και αληθινός. θα μου πεις, σου είπε εσένα ποτέ κανείς ότι η αλήθεια είναι ωραία? Πότε έμαθες την αλήθεια και σ' άρεσε? Πραγματικά όμως, πρέπει να παραδεχτώ ότι όταν είδα τα δύο πρώτα επεισόδια του 12ου κύκλου, σοκαρίστικα. μετά το συνήθισα. Τα άλλα δεν μου προξένισαν τόση αηδία. Αλά τα δύο πρώτα μπορώ να πω ότι με έστειλαν αδιάβαστη.

Anyway, όσο χυδαίο και αν γίνεται το South PArk, πραγματικά ξεσκίζεσαι στο γέλιο. Δεν θα ξεχάσω εκείνον τον κύκλο που ο Kenny πεθαίνει σε κάθε επεισόδιο!!! Άπαιχτο. και φυσικά οι ατάκες που τις βλέπεις παντού γραμμένες, σε διάφορα sites στο net ή τις ακούς από το στόμα internetάκιδων. Γιατί άμα ασχολείσαι λίγο με το άθλημα των pc και internet, σίγουρα θα έχεις δει 1 επεισόδιο South Park. Can't deny it.

Παραθέτω απλά:
-Oh, my God! They killed Kenny! -Damn you, bastards!
-Respect my authorita!
-Buritos and tacos!
-Shut your goddam' mouth, you fatass!
-Fuck you, Cartman!

So, απ' ότι καταλάβατε, μάλλον λατρεύω το South Park..

Time for me to end this post. Είτε το διαβάσατε, είτε όχι....

Screw you guys, i'm going home..
(actually I'm already home, but I had to say something :D )

Thoughts of an obsessed mind

Σκορπιός (24 Oκτωβρίου - 21 Nοεμβρίου) Όλοι ζούμε από καιρό σε καιρό με συμπτώματα που δεν μπορούμε να εξηγήσουμε, που δεν συνειδητοποιούμε τη σοβαρότητά τους, που έρχονται και παρέρχονται, για τα οποία απλά αδιαφορούμε, ή που φοβόμαστε να ομολογήσουμε. Πολλοί έχουμε νιώσει κατάθλιψη, κυκλοθυμία, έχουμε κάνει καταχρήσεις για να αισθανθούμε καλύτερα. Όπως και πολλοί έχουμε κολλήσει σε έμμονες ιδέες και σε φοβίες ή έχουμε αισθανθεί έντονη μοναξιά, εσωτερικό κενό, αδυναμία να μείνουμε μόνοι μας, ή έχουμε αντιμετωπίσει προβλήματα με το φαγητό. Αν μιλήσεις γι’ αυτά τα συμπτώματα σε έναν ψυχίατρο, θα σκεφθεί αμέσως ότι αποτελούν borderline –οριακά– συμπτώματα. Εντάξει. Και; Στην αστρολογία κάθε φορά που διελαύνουν πλανήτες στο 12ο οίκο μας –όπως συμβαίνει τώρα με σένα με τον Άρη, τον Ερμή και την Αφροδίτη– μπορεί να αισθανθούμε κάτι από όλα αυτά. Το αντίδοτο ονομάζεται σκληρή δουλειά. Βάλε την πλάτη σου στον τοίχο, ρίξου στη δουλειά και μείνε μακριά από οτιδήποτε σου καταστρέφει τη διαύγεια – συμπεριλαμβανομένων και αυτών που σε γκαντεμιάζουν.


Είναι μέρες τώρα που το μυαλό μου βρίσκεται σε παράνοια. Δεν ξέρω αν όντως φταίνε οι πλανήτες ή τι στο διάολο φταίει τελικά, αλλά η καταστάση κοντεύει να γίνει αφόριτη.
Είναι πολλά αυτά που τριβελίζουν το μυαλό μου. Μπορεί να είναι η εξεταστική, η οποία προσπαθεί να μου κλέψει όλο το χρόνο (και καλά κάνει, έτσι θα έπρεπε να συμβαίνει κανονικά), μπορεί να είναι κάποια άλλα issues. Mind issues που λένε.
Σκέφτομαι πολλά πράγματα ταυτόχρονα και δεν μπορώ να επικεντρωθώ σε αυτό που πραγματικά χρειάζεται προσοχή. Το μυαλό μου πετάει από ιστορία σε ιστορία. Έφτασα πάλι σε εκείνο το σημείο που (αν κοιτάξετε σε παλιότερο ποστ-δεν θυμάμαι ακριβώς σε ποιο) σκέφτομαι μόνο αυτά που θέλω να σκέφτομαι, και βλέπω μόνο αυτά που θέλω να δω. Κοινώς δεν βλέπω την πραγματικότητα. Είναι όλα ένα κουβάρι.
Κάποιοι φίλοι προσπαθούν να μου εξηγήσουν την κατάσταση, αλλά εγώ δεν την καταλαβαίνω. Ή δεν θέλω να την καταλάβω. Και προσπαθούσαν να μου δείξουν πώς έχουν τα πράματα και νωρίτερα. Αλλά πάλι δεν ήθελα να τους καταλάβω. Και όσο περνάει ο καιρός και αντιλαμβάνομαι ότι τελικά είχαν δίκιο, αυτό με τρελαίνει ακόμη περισσότερο.

Γιατί για μια φορά στη ζωή μου δεν μπορώ να δω μια κατάσταση όπως πραγματικά έχει, και πλάθω πάντα τα δικά μου σενάρια και λειτουργώ σύμφωνα μ' αυτά?

Έτσι καταλήγει ο κόσμος να πηγαίνει στραβά και να κάνει λάθη.

Βέβαια υπάρχουν και οι περιπτώσεις να μην καταλαβαίνεις την πραγματικότητα, γιατί πέρα από αυτούς τους έξω που προσπαθούν να στη δείξουν, οι άμεσα εμπλεκόμενοι μπορεί να σου στέλνουν λάθος μηνύματα. και τότε ΠΟΙΟΣ ΦΤΑΙΕΙ??? Εσύ που λαμβάνεις τα μηνύματα έτσι όπως τα λαμβάνεις ή οι άλλοι που στα στέλνουν λάθος?
Βασικά πιστεύω, όλοι. Γιατί άμα εσύ διαστρεβλώνεις την αλήθεια στο μυαλό σου μια φορά, σκέψου τι γίνεται όταν παίζουν ρόλο και οι άλλοι. Χαμος.

Κανείς δεν είναι τέλειος. Ναι, το πιστεύω αυτό ακράδαντα.

Αλλά τι φταίει μια μικρή ντομάτα να πληρώνει τέτοια λάθη? Γιατί να βασανίζεται τόσο το μυαλό μου?